چقد امشب خسته و تنهام

ماه>>>>

‏از این عادت مزخرفم که میخوام آدمارو حتی بعد از رفتنشون هم توی چشم بقیه خوب نگه دارم متنفرم؛ طرف حرومزاده بوده دیگه طرفداریت برای چیه بابا اه.

‏من خیلی احساساتیم اما در عین حال بی‌احساس :/ دقیق نمیتونم توضیحش بدم.

اصلیه خانوادس ، بقیه میرنو میان.

بعضیا هم انگار دوستت نیستن و این تویی که دوست اونایی و اون لحظه‌ای که دست برمیداری ازشون همه‌چی جوری تموم میشه که انگار اصلا وجود نداشتی :)

کاش یاد بگیریم وقتی عصبی و ناراحت هستیم ، چشممون رو روی خوبیای یک نفر نبندیم و برای خنک شدن دلمون هر حرفی به ذهنمون میرسه رو به زبون نیاریم و ننویسیم که بعد پشیمون بشیم ، اون لحظه میگذره اما زخم حرف‌ها تا ابد میمونه .

آدمایی که ازت ناراحت میشن و میان بهت میگن>>>>>

‏وقتی میگم یکی «یجوریه» لطفا نپرسین چجوری؛ چون اگه واژه بهتری بلد بودم همونو میگفتم، فقط بهم اعتماد کنین که طرف یجوریه.

انقدر از ادما زخم خوردم و اذیتم کردن که حس میکنم هرکی میاد سمتم نقشه کشیده واسم ؛ که قلبمو خورد کنه ، به هیچکس دیگه اعتماد ندارم دلم میخواد با ادمای جدید اشنا بشم ولی از همه زده شدم و احساس میکنم قراره نابودم کنن ؛ از ته دل امیدوارم همچین حسی رو تجربه نکنید ، واقعا خیلی مزخرفه!

_.