بعضی کلمات تاریخ انقضا دارن اگر توی لحظه گفته نشن میمیرن، و چیزی دردناکتر از کلمههای مُرده توی سینه نیست، پس اگه چیزی برای گفتن داری الان بگو نه فردا، نه وقتی شرایط بهتر شد، چون بعدا فقط یه دروغه، و حقیقت اینه که یا همین حالا، یا هیچوقت!
گاهی با خودم فکر میکنم کاش عقربههای ساعت همونجا توی کودکی میایستادند، همون جایی که دنیا کوچک بود اما برایم بزرگترین ماجراجوییها را داشت، روزهایی که آسمان آبیتر بود، خندهها بیدلیل، و دلها بیهیچ دغدغهای آرام، کوچهها، صحنه بازیها و دویدنهای بیپایان، هیچکس از آینده نمیپرسید هیچ حساب و کتابی در کار نبود، فقط لحظه بود و خوشحالیهای کوچک اما واقعی.
خونه که ساکت باشه انگار همهچی مال خودته، میتونی یه لیوان قهوه درست کنی لم بدی روی مبل و کتابی رو که نصفه مونده بخونی، فیلمی بذاری، صدای موسیقی رو هرچقدر خواستی زیاد کنی، یا حتی وسط هال بیدلیل برقصی، هیچکس قضاوتت نمیکنه، هیچکس چیزی نمیخواد، و همین بیقیدی سادهست که حس زندگی رو قشنگ میکنه، انگار آرامش درست همینجاست، همینجا توی خونه.
و در نهایت قضیه این نیست که من چقدر دارم براش تلاش میکنم...هیچ وقت دیگه مثل قبل نمیشه-