گاهی فکر میکنم که حتی در جریان خوشی ها هم؛
وحشت و اضطراب یک لحظه رهایم نکرده است-
امسال عيد به ملاقات خودم ميرم! يه دسته گل ميگيرم، يه يادداشت كنارش ميذارم و براى خودم مينويسم:
“مرا ببخش كه رنجاندمت، در آدينهاى كه شايسته شادى بودی”.