‌مقاله خواندنی استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه کلورادو در آمریکا درباره حق ایران برای "کسب درآمد از تنگه هرمز": ۱-طبق گزارش‌ها، ایران از برخی کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز هزینه دریافت کرده است. به نظر می‌رسد، ایران می‌تواند استدلال منطقی ارائه دهد که طبق قوانین بین‌المللی، انجام این کار در چارچوب حقوق ایران است. ۲-برخلاف آنچه برخی ادعا کرده‌اند، تنگه هرمز در "آب‌های بین‌المللی" یا دریای آزاد نیست. تنگه هرمز به عنوان یک "تنگه بین‌المللی" طبقه‌بندی می‌شود که منحصراً از آب‌های سرزمینی دو کشور تشکیل شده است: ایران و عمان. ۳-ایران عضو کنوانسیون حقوق دریاها نیست؛ همانطور که ایالات متحده نیست. طبق قوانین بین‌المللی، کشورها فقط به معاهداتی که هم امضا و هم تصویب کرده‌اند، متعهد هستند. عدم پایبندی کشورها به معاهدات تصویب نشده از نظر قانونی بحث‌برانگیز نیست. ۴-به همین دلایل، می‌توان استدلال منطقی ارائه داد که ایران مشمول رژیم ناوبری آزاد کنوانسیون حقوق دریاها در تنگه‌های بین‌المللی نیست و در عوض، مشمول یک رژیم متفاوت، آسان‌گیرانه‌تر و قدیمی‌تر به نام "عبور بی‌ضرر" است. ۵-تحت قانون عبور بی‌ضرر، کشورهای ساحلی، مانند ایران، می‌توانند در آب‌های سرزمینی خود، از جمله آب‌هایی که در تنگه‌های بین‌المللی قرار دارند، اقداماتی را برای رسیدگی به انواع خاصی از مسائل، از جمله نگرانی‌های امنیتی، انجام دهند. ۶-قانون عبور بی‌ضرر همچنین به کشورها اجازه می‌دهد تا برای کشتی‌هایی که از آب‌های سرزمینی آنها عبور می‌کنند، هزینه دریافت کنند، مادامی که این هزینه‌ها برای "خدمات خاص ارائه شده به کشتی" باشد و به شیوه‌ای غیرتبعیض‌آمیز وضع شوند. ۷-در واقع، برای بسیاری، به ویژه در غرب و جهان عرب، هدف صرفاً تضمین باز و آزاد بودن تنگه هرمز برای همه نیست. هدف این است که با کسب درآمد از تنگه هرمز، فرار ایران از تحریم‌های اقتصادی فلج‌کننده - که عمدتاً به صورت یکجانبه توسط ایالات متحده وضع شده‌اند - دشوارتر شود: https://www.thenation.com/article/world/iran-strait-of-hormuz-international-law/