‌مقاله خواندنی استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه کلورادو در آمریکا درباره حق ایران برای "کسب درآمد از تنگه هرمز": ۱-طبق گزارش‌ها، ایران از برخی کشتی‌های عبوری از تنگه هرمز هزینه دریافت کرده است. به نظر می‌رسد، ایران می‌تواند استدلال منطقی ارائه دهد که طبق قوانین بین‌المللی، انجام این کار در چارچوب حقوق ایران است. ۲-برخلاف آنچه برخی ادعا کرده‌اند، تنگه هرمز در "آب‌های بین‌المللی" یا دریای آزاد نیست. تنگه هرمز به عنوان یک "تنگه بین‌المللی" طبقه‌بندی می‌شود که منحصراً از آب‌های سرزمینی دو کشور تشکیل شده است: ایران و عمان. ۳-ایران عضو کنوانسیون حقوق دریاها نیست؛ همانطور که ایالات متحده نیست. طبق قوانین بین‌المللی، کشورها فقط به معاهداتی که هم امضا و هم تصویب کرده‌اند، متعهد هستند. عدم پایبندی کشورها به معاهدات تصویب نشده از نظر قانونی بحث‌برانگیز نیست. ۴-به همین دلایل، می‌توان استدلال منطقی ارائه داد که ایران مشمول رژیم ناوبری آزاد کنوانسیون حقوق دریاها در تنگه‌های بین‌المللی نیست و در عوض، مشمول یک رژیم متفاوت، آسان‌گیرانه‌تر و قدیمی‌تر به نام "عبور بی‌ضرر" است. ۵-تحت قانون عبور بی‌ضرر، کشورهای ساحلی، مانند ایران، می‌توانند در آب‌های سرزمینی خود، از جمله آب‌هایی که در تنگه‌های بین‌المللی قرار دارند، اقداماتی را برای رسیدگی به انواع خاصی از مسائل، از جمله نگرانی‌های امنیتی، انجام دهند. ۶-قانون عبور بی‌ضرر همچنین به کشورها اجازه می‌دهد تا برای کشتی‌هایی که از آب‌های سرزمینی آنها عبور می‌کنند، هزینه دریافت کنند، مادامی که این هزینه‌ها برای "خدمات خاص ارائه شده به کشتی" باشد و به شیوه‌ای غیرتبعیض‌آمیز وضع شوند. ۷-در واقع، برای بسیاری، به ویژه در غرب و جهان عرب، هدف صرفاً تضمین باز و آزاد بودن تنگه هرمز برای همه نیست. هدف این است که با کسب درآمد از تنگه هرمز، فرار ایران از تحریم‌های اقتصادی فلج‌کننده - که عمدتاً به صورت یکجانبه توسط ایالات متحده وضع شده‌اند - دشوارتر شود: https://www.thenation.com/article/world/iran-strait-of-hormuz-international-law/

‌گزارش مهم نیویورک تایمز با عنوان: "یک ضرب‌الاجل ۶۰ روزه می‌تواند ترامپ را برای پایان دادن به جنگ ایران تحت فشار قرار دهد." در متن گزارش آمده: ۱-یک قانون چند دهه‌ای به رئیس‌جمهور اجازه می‌دهد بدون مجوز کنگره به مدت ۶۰ روز جنگ راه بیندازد، سپس گزینه‌های او را برای ادامه جنگ محدود می‌کند. ۲-در طول تقریباً هشت هفته جنگ با ایران، جمهوری‌خواهان کنگره تلاش‌های مکرر دموکرات‌ها برای توقف عملیات را خنثی کرده‌اند. اما برخی از اعضای حزب جمهوری‌خواه اعلام کرده‌اند که یک مهلت قانونی کلیدی در هفته‌ آینده می‌تواند نقطه عطفی باشد که در آن انتظار دارند رئیس‌جمهور یا درگیری را پایان دهد یا برای ادامه آن به دنبال تأیید کنگره باشد. ۳-دموکرات‌ها تاکنون چندین بار تلاش کرده‌اند که به قانون اختیارات جنگ ۱۹۷۳ برای به چالش کشیدن درگیری در ایران استناد کنند. آخرین شکست این تلاش‌ها روز چهارشنبه رخ داد، زمانی که جمهوری‌خواهان سنا برای پنجمین بار از زمان آغاز جنگ، چنین اقدامی را مسدود کردند. ۴-با این حال، این قانون مجموعه‌ای از مهلت‌ها را تعیین می‌کند که اولین آنها در اول ماه می فرا می‌رسد و می‌تواند فشار بر دولت ترامپ را در روزهای آینده افزایش دهد. در اینجا آنچه قانون در مورد مدت زمانی که یک رئیس جمهور می‌تواند بدون تأیید کنگره به هدایت نیروهای آمریکایی در یک درگیری ادامه دهد، اشاره شده است. ۵-برخی از جمهوری‌خواهان پیش از این اعلام کرده‌اند که از هیچ تمدیدی فراتر از ۶۰ روز حمایت نخواهند کرد. سناتور جان کرتیس، جمهوری‌خواه از یوتا، اوایل این ماه در مقاله‌ای نوشت که "از اقدام نظامی جاری فراتر از یک بازه زمانی ۶۰ روزه بدون تأیید کنگره حمایت نخواهد کرد." ۶-دیگر جمهوری‌خواهان، از جمله برایان مست، نماینده فلوریدا که ریاست کمیته امور خارجی را بر عهده دارد، هشدار داده‌اند که اگر درگیری تا ماه می ادامه یابد، رئیس جمهور ممکن است حمایت قابل توجهی را از دست دهد. ۷-لحظاتی پس از آنکه جمهوری‌خواهان هفته گذشته به سختی قانون اختیارات جنگ را در مجلس نمایندگان مسدود کردند، آقای مست گفت که ممکن است "پس از ۶۰ روز شمارش آرا متفاوت باشد"، که اشاره به مهلت اول ماه می دارد. ۸-طبق این قانون، پس از گذشت مهلت اولیه ۶۰ روزه، گزینه‌های رئیس جمهور برای ادامه یک کمپین نظامی بدون تأیید کنگره محدود می‌شود. در آن زمان، آقای ترامپ عملاً سه انتخاب خواهد داشت: درخواست مجوز از کنگره برای ادامه کمپین، پایان جنگ یا تمدید ادامه کمپین. تمدید ادامه کمپین به این معنی است که این قانون اجازه می‌دهد در صورتی که رئیس جمهور کتباً تأیید کند که زمان اضافی برای تسهیل خروج ایمن نیروهای آمریکایی از منطقه درگیری ضروری است، مهلت‌ یک بار به مدت ۳۰ روز تمدید شود، اما اجازه ادامه یک کمپین تهاجمی را نمی‌دهد. ۹-قانونگذاران همچنین می‌توانند در هر زمانی با تصویب مجوز استفاده از نیروی نظامی، به آقای ترامپ اجازه صریح ادامه عملیات را بدهند. البته در حالی که جمهوری‌خواهان تا حد زیادی در جلوگیری از تلاش‌های دموکرات‌ها برای توقف جنگ متحد بوده‌اند، مشخص نیست که آیا همین اتحاد در مورد تأیید قطعی این درگیری نیز وجود دارد یا خیر. ۱۰-کنگره از سال ۲۰۰۲ که قانونگذاران استفاده از نیروی نظامی علیه عراق را تصویب کردند، به نفع جنگ رأی نداده است. ۱۱-در سال ۲۰۱۱، باراک اوباما به مشارکت نظامی در لیبی فراتر از مهلت ۶۰ روزه ادامه داد و استدلال کرد که این قانون اعمال نمی‌شود زیرا "عملیات‌های ایالات متحده شامل نبرد مداوم یا تبادل آتش فعال با نیروهای متخاصم و همچنین شامل نیروهای زمینی ایالات متحده نمی‌شود." اگرچه این موضوع در آن زمان واکنش شدید دو حزب را برانگیخت، برخی از قانونگذاران پیش‌بینی می‌کنند که دولت ترامپ می‌تواند استدلال مشابهی در مورد ایران مطرح کند. ۱۲-با این حال، نادیده گرفتن این مهلت می‌تواند یک مشکل سیاسی برای حزب جمهوری‌خواه ایجاد کند که تاکنون به دولت آزادی عمل گسترده‌ای برای انجام جنگ بدون دخالت کنگره داده است. سناتور کریس مورفی از کنتیکت، که از جمله دموکرات‌هایی است که قطعنامه‌هایی را با هدف محدود کردن توانایی رئیس جمهور برای ادامه جنگ بدون مجوز کنگره ارائه داده است، گفت: "بسیاری از جمهوری‌خواهان گفته‌اند که مدت ۶۰ روز را از نظر قانونی مهم می‌دانند. بنابراین من فکر می‌کنم پس از پایان مهلت ۶۰ روزه، برای جمهوری‌خواهان سخت‌ خواهد بود که به نادیده گرفتن آن ادامه دهند." نتیجه برای ایران: ۱-در دادن امتیاز عجله نکنید. ۲-سربازان آمریکایی در منطقه نباید احساس امنیت کنند. https://www.nytimes.com/2026/04/22/us/politics/war-powers-act-explanation.html