#یادداشت #روزنامه‌ایمان‌ سه‌شنبه۲۲اردیبهشت۱۴۰۵شماره۶۴۱۷ مرامی که به خاطر سود گم شد ✍ عباس جعفری 🧩 تعارف نداریم، زمانی در ایران، بازاری‌ها امین و ریش‌سفید شهرها بودند و احترام ویژه ای بین مردم داشتند. در حجره‌ها، پیش از آن‌که حساب و کتاب سود و زیان باز شود، مکاسب خوانده می‌شد. بحث فقط این نبود که چه بفروشیم مهم‌تر این بود که چگونه بفروشیم. سود، حق بود اما انصاف، واجب‌تر بود. روزگاری نه‌چندان دور، کاسب‌ها حواسشان به هم بود اگر مغازه کناری هنوز دشت نکرده، مشتری را به آنجا حواله دهند. اگر جنسی گران می‌شد، تا وقتی موجودی قدیم تمام نشده بود به قیمت جدید نمی‌فروختند. خلاصه آنکه کاسب بودن فراتر از یک شغل، مرام بود. مسئله این روزهای کشور فقط گرانی، جنگ و تحریم نیست. قدیم هم این چالش ها بود اما گذشت هم بود. اما این روزها گویی رابطه انسانی از معامله‌ها حذف شده است. غفلت کردیم و اقتصاد اخلاق مدارمان را به غرب باختیم. از حدود دو دهه قبل برگزاری کارگاههای آموزش با محتوای اقتصاد غرب در کشور رایج شد. در همین شهر مقدس قم کارگاه‌ها و همایش های پر زرق‌وبرقی برگزار می‌شد. من خودم پایه ثابت بسیاری از این سمینارهای آموزشی بودم، از تکنیک فروش و بازیاریابی، مهندسی قیمت‌گذاری، روان‌شناسی مشتری و... می گفتند حتی متولیان اصناف شرکت در دوره‌های با مضامین فوق را الزامی کردند، اما آنچه آرام‌آرام کمرنگ شد مرام بازار ایرانی و اسلامی بود. اقتصاد غرب بر پایه نفع شخصی بنا شده است. در مکتب آنها هر فردی باید به سود خود فکر کند و معتقد هستند... 👈ادامه مطلب در پایگاه خبری ندای قم ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#یادداشت #روزنامه‌ایمان‌ سه‌شنبه۲۲اردیبهشت۱۴۰۵شماره۶۴۱۷ مرامی که به خاطر سود گم شد ✍ عباس جعفری 🧩 تعارف نداریم، زمانی در ایران، بازاری‌ها امین و ریش‌سفید شهرها بودند و احترام ویژه ای بین مردم داشتند. در حجره‌ها، پیش از آن‌که حساب و کتاب سود و زیان باز شود، مکاسب خوانده می‌شد. بحث فقط این نبود که چه بفروشیم مهم‌تر این بود که چگونه بفروشیم. سود، حق بود اما انصاف، واجب‌تر بود. روزگاری نه‌چندان دور، کاسب‌ها حواسشان به هم بود اگر مغازه کناری هنوز دشت نکرده، مشتری را به آنجا حواله دهند. اگر جنسی گران می‌شد، تا وقتی موجودی قدیم تمام نشده بود به قیمت جدید نمی‌فروختند. خلاصه آنکه کاسب بودن فراتر از یک شغل، مرام بود. مسئله این روزهای کشور فقط گرانی، جنگ و تحریم نیست. قدیم هم این چالش ها بود اما گذشت هم بود. اما این روزها گویی رابطه انسانی از معامله‌ها حذف شده است. غفلت کردیم و اقتصاد اخلاق مدارمان را به غرب باختیم. از حدود دو دهه قبل برگزاری کارگاههای آموزش با محتوای اقتصاد غرب در کشور رایج شد. در همین شهر مقدس قم کارگاه‌ها و همایش های پر زرق‌وبرقی برگزار می‌شد. من خودم پایه ثابت بسیاری از این سمینارهای آموزشی بودم، از تکنیک فروش و بازیاریابی، مهندسی قیمت‌گذاری، روان‌شناسی مشتری و... می گفتند حتی متولیان اصناف شرکت در دوره‌های با مضامین فوق را الزامی کردند، اما آنچه آرام‌آرام کمرنگ شد مرام بازار ایرانی و اسلامی بود. اقتصاد غرب بر پایه نفع شخصی بنا شده است. در مکتب آنها هر فردی باید به سود خود فکر کند و معتقد هستنددر نهایت جامعه هم منتفع می‌شود. اما در فرهنگ ایرانی اسلامی، نفع شخصی همیشه در چارچوب وجدان، انصاف و مسئولیت اجتماعی معنا داشته است. خطای ما آنجا بود که تکنیک‌های اقتصاد به اصطلاح مدرن را آموختیم، اما اخلاق ریشه‌دار ایرانی و فرهنگ اصیل اسلامی را از متن کاسبی کنار گذاشتیم. بازار ما زمانی فقط محل مبادله کالا نبود، محل اعتماد بود. سرمایه اصلی بازار، پول نبود، اعتبار بود. گرانی در تاریخ ایران همیشه بخشی از واقعیت اقتصاد بوده و هست اما بی‌رحمی و کم‌فروشی و سوءاستفاده از اضطرار مردم انتخاب است. مبانی اقتصاد آدام اسمیت دانسته یا از روی غفلت در هر صورت وارد مکتب پاک کاسبی ایران اسلامی شد. ما، بدون آن‌که بنیان‌های اخلاقی خود را حفظ و تقویت کنیم، صرفاً پوسته‌ خوش رنگ اقتصاد غربی را یاد گرفتیم تا حالا رقابت بدون مسئولیت، سود بدون انصاف و فروش بدون تعهد، این چنین آزار دهنده به وفور در بازار کشور مشاهده شود. اقتصاد، تا وقتی سفره‌ها کم‌وبیش رنگ دارد، در قالب جدول‌ها، نمودارها و نظریه‌ها قابل بحث است اما زمانی که جامعه زیر فشار جنگ و تحریم، تنگنای معیشت، اضطراب آینده و فرسایش توان مردم قرار می‌گیرد، دیگر اقتصاد فقط علم تخصیص منابع نیست و به آزمون اخلاق تبدل می‌شود. کاسب بودن در بازار ایران، دست‌کم در حافظه‌ تاریخی ما، فقط مهارت معامله نبود، نوعی تربیت بود. حجره فقط محل فروش نبود، مدرسه‌ سلوک اجتماعی بود. پیش از آن‌که تابلوی قیمت معنا پیدا کند، حساب حلال و حرام مطرح بود. پیش از آن‌که سخن از تکنیک‌های اقناع مشتری باشد، بحث از حق‌الناس بود. کسبه، سود را نفی نمی‌کردند اما آن را در چارچوبی اخلاقی، دینی و اجتماعی می‌فهمیدند. مکاسب فقط کتاب فقهی نبود، منشور وجدان بازار بود. البته بازار قدیم نیز بی‌عیب نبود، تخلف و طمع هم وجود داشت اما تفاوت در این بود که مرجع قضاوت بازار، هنوز اخلاق بود. امروز آنچه نگران‌کننده است، فقط افزایش تخلف نیست بلکه عادی‌شدن آن است. گویی ذهنیتی تازه، آهسته و پیوسته، بسیاری از مناسبات اقتصادی ما را بازنویسی کرده است. در منطق اقتصاد اسلامی، بازار حذف نمی‌شود، مالکیت خصوصی نفی نمی‌شود و سود نیز امر مذمومی تلقی نمی‌گردد اما همه‌ این‌ها به قید عدالت، حرمت، مسئولیت اجتماعی و منع اکل مال به باطل مقید می‌شوند. انسان در این مکتب، صرفاً بازیگر خودبنیاد جویای منفعت نیست، امانت‌دار است، مکلف است، در برابر دیگری مسئول است. اگر در اقتصاد آدام اسمیت، نفع شخصی موتور محرک نظم اقتصادی است، در اقتصاد ایرانی ـ اسلامی، نفع مشروع تنها وقتی اعتبار دارد که با انصاف، مروت و حق عمومی در تعارض قرار نگیرد. اگر امروز از فرسایش اخلاق بازار سخن می‌گوییم، از موضع دشمنی با تجارت نیست، از موضع دلسوزی برای ریشه‌های تمدنی خویش است. این سرزمین، تجارت را با دیانت و فتوت و اعتماد پیوند زده بود. مردمی که به کاسب محل اعتماد می‌کردند، فقط خریدار نبودند، شریک یک رابطه‌ اخلاقی بودند. امروز، در شرایطی که مردم ایران با التهاب ناشی از جنگ و تحریم و فرسایش مداوم معیشت روبه‌رو هستند، بازگشت به آن سنت اخلاقی یک ضرورت ملی است. 👈 مطالعه مطلب در پایگاه خبری ندای قم ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#یادداشت #روزنامه‌ایمان‌ چهارشنبه۲۳اردیبهشت۱۴۰۵شماره۶۴۱۸ بحران گرد و خاک قم فقط مربوط به حق‌آبه‌ها نیست ✍ عباس جعفری 🧩 بحران گرد و خاک در استان قم پدیده ای مقطعی و فصلی نیست، این بحران به نشانه‌های آشکار از اختلال در نظام مدیریت سرزمین، آب، خاک و پوشش گیاهی در مرکز ایران تبدیل شده است، اما تقلیل این وضعیت پیچیده به یک عامل واحد، هرچند مهم و اثرگذار، کمکی به حل مسئله نمی‌کند و حتی زمینه تداوم خطاهای راهبردی و مدیریتی را نیز فراهم می سازد. بی‌تردید، عدم تأمین حق‌آبه‌های طبیعی قم در سال‌های گذشته، یکی از عوامل مؤثر در تشدید خشکی دشت‌ها، تضعیف رطوبت بسترهای طبیعی و فعال شدن کانون‌های گرد و خاک بوده است. این گزاره از منظر اکولوژیک و هیدرولوژیک، قابل دفاع است. هیچ تردیدی وجود ندارد که قطع یا کاهش جریان‌های طبیعی ورودی به دشت‌های پایین‌دست، به‌ویژه در سامانه‌های شکننده بیابانی، می‌تواند تاب‌آوری سرزمین را کاهش دهد و زمینه فرسایش بادی را تشدید کند. اما مسئله آنجاست که برجسته‌سازی مکرر حق‌آبه، اگر بدون اشاره به سایر مؤلفه‌های تخریب‌زا صورت گیرد، عملاً به نوعی ساده‌سازی مسئله و حتی فرار از پذیرش مسئولیت‌های داخل استانی است. واقعیت این است که بحران گرد و خاک قم، صرفاً محصول نرسیدن آب نیست، بلکه نتیجه مستقیم دهه‌ها مداخله ناهماهنگ، توسعه بی‌ضابطه و بهره‌برداری فراتر از ظرفیت اکولوژیک استان است. این مداخلات ضمن اینکه بافت طبیعی و حاصلخیز سطح زمین را بر هم زده، امکان احیای زیستی و بازسازی اکوسیستم را نیز به شدت دشوار... 👈ادامه مطلب در پایگاه خبری ندای قم ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

🔶 گرد و غبارِ ویرانگر در مرکز ایران/ سامانه طبیعی مرکز کشور در حال عبور از مرزهای تحمل خود است طوفان‌های گرد و خاک در تهران، قم و اصفهان دیگر یک پدیده فصلی نیست؛ بحرانی است که همزمان با فرونشست زمین، خشکیدگی دشت‌ها، نابودی مراتع و افت شدید منابع آب زیرزمینی گسترش یافته است. بسیاری از کارشناسان، ریشه این وضعیت را نه فقط در کم‌آبی، بلکه در سال‌ها مدیریت ناهماهنگ، توسعه بی‌ضابطه و تخریب مستمر اکوسیستم مرکز ایران می‌دانند. در همین زمینه رکنا با عباس جعفری، کارشناس برنامه‌ریزی محیط‌زیست گفت‌وگو کرده است. https://www.rokna.net/fa/tiny/news-1219663 @ROKNA_NEWS

#سرمقاله‌روزنامه‌ایمان سه‌شنبه۵خردادماه۱۴۰۵شماره۶۴۲۷ شهرداری که باید ایستاده تشویقش کرد؛ ماموریت ناتمام مهندس شکاری در کهک! ✍عباس جعفری 🧩در ادبیات توسعه‌ شهری، تفاوت میان مدیران اجرایی روزمره و سیاست‌گذاران آینده‌نگر به اندازه تفاوت میان سکون و تاریخ‌سازی است. هفته گذشته، خبر پایان همکاری مهندس رضا شکاری با شهرداری کهک منتشر شد. مدیری که آشنایی‌ام با او از جلسات شورای های اندیشه‌ورزی استان آغاز شد و از همان ابتدا، دغدغه‌مندی‌اش در قامت یک مدیر تراز، نظرم را جلب کرد. حکمرانی شهری در ایران سال‌هاست که در گرداب پروژه‌های ویترینی و نتایج کوتاه‌مدت گرفتار شده است. رویکردی که در آن، منابع سرزمینی قربانی مصلحت‌های آنی می‌شوند. اما آنچه مهندس شکاری در کهک به منصه ظهور رساند، پارادایمی نوین و نایاب از برنامه‌ریزی سرزمینی بود. او به‌جای غرق شدن در روزمرگی، با وسواسی ستودنی به دنبال هم‌افزایی نخبگان و مسئولین برای بلندپروازی در مسیر پیشرفت شهر بود. وی اقدام به تشکیل کارگروه‌های تخصصی برای تدوین سند راهبردی شهر کهک کرد تا نقشه‌راهی برای مدیریت یکپارچه و جلوگیری از هدررفت منابع شود. رویکردی که در مقیاس شهرهای هم‌تراز، کم‌نظیر بود. شکاری با درک عمیق از مفهوم ظرفیت برد، می‌دانست که توسعه پایدار کهک، در کپی‌برداری از الگوهای غیربومی نیست، بلکه در پیوند میان ظرفیت‌های زیستی-تاریخی و خرد نخبگان محلی نهفته است. او با دعوت از متخصصان و بومیان، حکمرانی حدس و گمان را به حکمرانی داده‌محور بدل کرد... ✔️ادامه‌مطلب‌درپایگاه‌خبری ندای قم ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#سرمقاله‌روزنامه‌ایمان سه‌شنبه۵خردادماه۱۴۰۵شماره۶۴۲۷ شهرداری که باید ایستاده تشویقش کرد؛ ماموریت ناتمام مهندس شکاری در کهک! ✍عباس جعفری 🧩 در ادبیات توسعه‌ شهری، تفاوت میان مدیران اجرایی روزمره و سیاست‌گذاران آینده‌نگر به اندازه تفاوت میان سکون و تاریخ‌سازی است. هفته گذشته، خبر پایان همکاری مهندس رضا شکاری با شهرداری کهک منتشر شد. مدیری که آشنایی‌ام با او از جلسات شورای های اندیشه‌ورزی استان آغاز شد و از همان ابتدا، دغدغه‌مندی‌اش در قامت یک مدیر تراز، نظرم را جلب کرد. حکمرانی شهری در ایران سال‌هاست که در گرداب پروژه‌های ویترینی و نتایج کوتاه‌مدت گرفتار شده است. رویکردی که در آن، منابع سرزمینی قربانی مصلحت‌های آنی می‌شوند. اما آنچه مهندس شکاری در کهک به منصه ظهور رساند، پارادایمی نوین و نایاب از برنامه‌ریزی سرزمینی بود. او به‌جای غرق شدن در روزمرگی، با وسواسی ستودنی به دنبال هم‌افزایی نخبگان و مسئولین برای بلندپروازی در مسیر پیشرفت شهر بود. وی اقدام به تشکیل کارگروه‌های تخصصی برای تدوین سند راهبردی شهر کهک کرد تا نقشه‌راهی برای مدیریت یکپارچه و جلوگیری از هدررفت منابع شود. رویکردی که در مقیاس شهرهای هم‌تراز، کم‌نظیر بود. شکاری با درک عمیق از مفهوم ظرفیت برد، می‌دانست که توسعه پایدار کهک، در کپی‌برداری از الگوهای غیربومی نیست، بلکه در پیوند میان ظرفیت‌های زیستی-تاریخی و خرد نخبگان محلی نهفته است. او با دعوت از متخصصان و بومیان، حکمرانی حدس و گمان را به حکمرانی داده‌محور بدل کرد. نگاه او به شهر به مثابه موجودی زنده بود که باید برای نسل‌های آتی، زیست‌پذیر باقی بماند. به عنوان کسی که دبیری کارگروه محیط‌زیست و خدمات شهری این سند راهبردی را بر عهده داشت، شهادت می‌دهم که این همکاری فراتر از یک وظیفه اداری، تعهدی اخلاقی بود. شکاری از آن دست مدیران جوانی بود که هزینه‌ بلندمدت اندیشیدن را پرداخت و با آگاهی از هجمه‌های کوتاه‌بینانه، بر اصالت خرد بومی تأکید کرد. تلخی رفتن چنین مدیری در این حقیقت نهفته است که پیش از ثمر نشستن بذرهای دانش‌بنیان او، فرصت خدمت از وی سلب شد. این قطع همکاری، بیش از آنکه خسارتی برای او باشد، زیانی برای شهر و شهروندانی است که قربانی حذف تفکر راهبردی شده‌اند. امتداد تخریب چنین سرمایه‌های انسانی، بزرگ‌ترین مانع پیشرفت سرزمینی در کشور ما است. مهندس رضا شکاری عزیز! به پاس آن نگاه بلند، آن دغدغه‌مندی مسئولانه و شجاعت در پایبندی به اصول علمی در قاموس مدیریت شهری کهک، ایستاده تشویق‌تان می‌کنیم. تاریخ توسعه‌ این دیار، دیر یا زود، حق این نگاه راهبردی را ادا خواهد کرد. هر کجا که هستید، مسیرتان پررهرو باد که ایران ما، بیش از هر زمان دیگری، به مدیرانی با تبار تفکر شما نیازمند است. ✔️مطالعه مطلب در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/2um7 ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#یادداشت #روزنامه‌ایمان‌ چهارشنبه۲۰خردادماه۱۴۰۵شماره۶۴۳۷ کیفرخواست محیط‌زیستی ایران علیه جنگ زیرساخت‌ها ✍ عباس جعفری کارشناس برنامه‌ریزی محیط زیست 🧩 حملات گسترده دشمن به زیرساخت‌های صنعتی به خصوص حوزه پتروشیمی در جنگ رمضان و در ادامه حمله اخیر رژیم صهیونیستی به پتروشیمی ماهشهر به صحنه‌ای برای تهدید مستقیم امنیت اکولوژیک ایران تبدیل شده است. دشمن نشان داده است هیچ تعهدی در قبال پروتکل‌ها و کنوانسیون‌های بین‌المللی در حوزه حقوق بشر و محیط زیست را ندارد. حملات مکرر به زیرساخت‌های نفت، گاز و پتروشیمی کشور، تعرض به سامانه‌های حیاتی محیط زیستی است که حیات میلیون‌ها ایرانی به آنها وابسته است. تأسیسات پتروشیمی، مخازن مواد شیمیایی، خطوط انتقال فرآورده‌های نفتی و مجتمع‌های انرژی، از حساس‌ترین نقاط کشور از منظر ریسک‌های زیست‌محیطی به شمار می‌روند و هرگونه حمله به آنها می‌تواند پیامدهایی فراتر از میدان نبرد ایجاد کند. از این منظر، آنچه رخ داده موضوعی است که باید در چارچوب مسئولیت‌های بین‌المللی نسبت به حفاظت از محیط زیست، سلامت عمومی و حقوق نسل‌های آینده مورد ارزیابی قرار گیرد. هنگامی که تأسیسات پتروشیمی و مراکز ذخیره و فرآوری مواد خطرناک در معرض حمله قرار می‌گیرند، نخستین قربانی، هوایی است که مردم تنفس می‌کنند. دومین قربانی، خاکی است که امنیت غذایی کشور بر آن استوار است و سومین قربانی، منابع آبی و اکوسیستم‌هایی هستند که احیا آنها گاه به دهه‌ها زمان نیاز دارد... ➖ادامه در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/2r4f #خلیج_فارس #تنگه_هرمز #محیط_زیست ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#روزنامه‌ایمان‌ شنبه۲۳خردادماه۱۴۰۵شماره۶۴۳۸ شکاف‌هایی که از مرگ تدریجی آبخوان‌ها خبر می‌دهند؛ فرونشست نگران کننده زمین در دشت جعفرآباد ✍عباس جعفری کارشناس برنامه‌ریزی محیط زیست 🧩 مشاهده شکاف‌های متعدد زمین در دشت گازران قم نشانه ورود این آبخوان به مرحله فروپاشی است. سال‌ها برداشت بی‌رویه از منابع آب زیرزمینی، تداوم خشکسالی و بی‌اعتنایی به ظرفیت‌های طبیعی سرزمین، اکنون خود را در قالب زخم‌هایی عمیق بر چهره این سرزمین آشکار کرده است. این شکاف‌ها پرده از بحرانی برمی‌دارند که می‌تواند امنیت منابع آب، زیرساخت‌های حیاتی، تولید کشاورزی و حتی پایداری سکونت در بخش‌هایی از فلات مرکزی ایران را با چالش‌های جدی مواجه کند. گازران امروز تصویری فشرده از آینده‌ای است که در صورت تداوم روند کنونی، در انتظار بسیاری از دشت‌های دیگر استان قم خواهد بود. در ادبیات علمی جهان، فرونشست زمین یکی از پیچیده‌ترین و نگران‌کننده‌ترین مخاطرات محیط‌زیستی قرن بیست‌ویکم شناخته می‌شود. افت شدید آب‌های زیرزمینی در مناطق خشک و نیمه‌خشک می‌تواند به تغییر شکل دائمی پوسته زمین، ایجاد گسیختگی‌های سطحی، تخریب زیرساخت‌ها و کاهش غیرقابل بازگشت ظرفیت آبخوان‌ها منجر شود. فرونشست زمین، آرام، بی‌صدا و مستمر پیشروی می‌کند. اما همین ویژگی، آن را به یکی از خطرناک‌ترین مخاطرات سرزمینی تبدیل کرده است.فرونشست می‌تواند دهه‌ها ادامه پیدا کند و هر سال بخشی از سرمایه‌های طبیعی و اقتصادی یک سرزمین را نابود سازد.شکاف‌های مشاهده‌شده در دشت گازران نشانه... ➖ادامه در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/l889 ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#سرمقاله‌روزنامه‌ایمان شنبه۳۰خردادماه۱۴۰۵شماره۶۴۴۳ بازخوانی منطق حکمرانی در پیام رهبر انقلاب تفاهم از موضع اقتدار ✍ عباس جعفری پژوهشگر حوزه حکمرانی ✔️ در بررسی محتوای پیام رهبر انقلاب درباره تفاهم‌نامه میان ایران و آمریکا، بیش از آنکه این پیام در چارچوب تأیید یا رد یک توافق سیاسی تفسیر شود، باید آن را تبیین‌کننده چارچوبی برای فهم و ارزیابی این توافق دانست. در این پیام، نه نشانی از خوش‌بینی شتاب‌زده به طرف مقابل و نه مخالفتی با اصل استفاده از ظرفیت دیپلماسی دیده می‌شود، آنچه برجسته شده، تأکید بر مسئولیت‌پذیری تصمیم‌گیران، صیانت از حقوق ملت ایران و حفظ مؤلفه‌های قدرت ملی در هرگونه تعامل با طرف مقابل است. از این رو، متن پیام را می‌توان نقشه راهی برای ارزیابی آینده این تفاهم دانست. نقشه راهی که هم برای مسئولان داخلی، هم برای طرف آمریکایی و هم برای افکار عمومی، معیارهای روشنی را پیش روی قضاوت و داوری قرار می‌دهد... ➖ادامه در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/5wpd ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#سرمقاله‌روزنامه‌ایمان چهارشنبه۱۷تیرماه۱۴۰۵شماره۶۴۵۴ وحدت کلمه؛ سرمایه راهبردی ایران ✍ عباس جعفری 🧩جنگ‌ها معمولاً با خاموش شدن آتش سلاح‌ها پایان می‌یابند، اما سرنوشت ملت‌ها در میدان پساجنگ رقم می‌خورد. آینده کشورها را عقلانیت در تصمیم‌گیری، انسجام ملی، کیفیت حکمرانی و توانایی تبدیل تهدیدها به فرصت‌ها می‌سازد. تاریخ معاصر جهان گواه آن است که ملت‌های موفق پس از عبور از جنگ‌ها، با تکیه بر همبستگی داخلی، اقتصاد پویا، حکمرانی کارآمد و امید اجتماعی، مسیر توسعه را پیموده‌اند و اجازه نداده‌اند اختلافات داخلی، فرصت تاریخی بازسازی را از آنان سلب کند. ایران امروز در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ معاصر خود قرار دارد. در حال حاضر بزرگ‌ترین سرمایه کشور علاوه بر توان دفاعی یا ظرفیت‌های اقتصادی و منابع طبیعی در اعتماد عمومی، انسجام ملی و همگرایی ارکان نظام است. این سرمایه، اگر تقویت شود، می‌تواند دشوارترین چالش‌ها را به فرصت تبدیل کند و اگر آسیب ببیند، حتی بزرگ‌ترین ظرفیت‌های مادی و انسانی نیز کارآمدی خود را از دست خواهند داد. واقعیت آن است که در دوران جنگ و پساجنگ، بخش مهمی از میدان نبرد، در عرصه افکار عمومی و جنگ شناختی شکل می‌گیرد. دشمنان ایران به‌خوبی دریافته‌اند که شکستن وحدت داخلی، بسیار کم‌هزینه‌تر از رویارویی مستقیم است. از همین رو، ایجاد ناامیدی، دوقطبی‌سازی جامعه، تضعیف اعتماد عمومی و القای اختلاف میان ارکان تصمیم‌گیری، به یکی از مهم‌ترین ابزارهای آنان تبدیل شده است... ➖ادامه در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/yar3 ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#روزنامه‌ایمان‌ شنبه۲۰تیرماه۱۴۰۵شماره۶۴۵۵ ضرورت نگاه ملی به استان قم ✍ عباس جعفری ➖وقتی یک شهر، میزبان یک ملت شد مراسم تشییع پیکر مطهر رهبرمعظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای (قائد شهید)، در شهر مقدس قم، بدون تردید یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای اجتماعی ومذهبی سال‌های اخیر این شهر بود. رویدادی که میلیون‌ها دل مشتاق را از نقاط مختلف کشوربه قم کشاند و بار دیگر جایگاه این شهر را به عنوان یکی از مهم‌ترین کانون‌های مذهبی و معنوی جهان اسلام به نمایش گذاشت. تصاویرحضورگسترده مردم در مکلی مقدس جمکران و مسیرهای منتهی به آن، بلوار پیامبر اعظم(ص) و حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س)، نشان داد که این مراسم فراتراز یک برنامه استانی بود و باید آن را در تراز یک ابررویداد ملی تحلیل کرد، زیرا این تجمع عظیم را نمی توان با معیارهای معمول سنجید و همه پیامدهای آن را صرفاً متوجه تعدادی از مجموعه های اجرایی دانست. ➖حجم حضورمردم از ظرفیت‌های معمول شهری فراتربود در مراسم تشییع قم، حجم حضور مردم به اندازه‌ای بود که از ظرفیت‌های معمول شهری فراتر رفت. بنابراین طبیعی بود که حتی با وجود تمام برنامه‌ریزی‌ها، برخی محدودیت‌ها و دشواری‌ها نمایان شود. مدیریت چنین تجمعی با جمعیتی بسیار فراتر از شرایط عادی، خدمات حمل‌ونقل، امداد، امنیت، بهداشت، اسکان و تغذیه را به آزمونی سخت برای تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری بدل کرد تا آنجا که کمبودهای زیربنایی انباشته‌شده، مستقیماً بر کیفیت ارائه خدمات و رفاه جمعیت حاضر تأثیر گذاشت... ✔️ادامه در پایگاه خبری ندای قم👇 https://nedayeghom.ir/pgt3 ┅══❉💠❉══┅ @Jafari_Channel

#روزنامه‌ایمان‌ شنبه۲۰تیرماه۱۴۰۵شماره۶۴۵۵ ضرورت نگاه ملی به استان قم ✍ عباس جعفری ➖وقتی یک شهر، میزبان یک ملت شد مراسم تشییع پیکر مطهر رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای (قائد شهید)، در شهر مقدس قم، بدون تردید یکی از بزرگ‌ترین رویدادهای اجتماعی و مذهبی سال‌های اخیر این شهر بود. رویدادی که میلیون‌ها دل مشتاق را از نقاط مختلف کشور به قم کشاند و بار دیگر جایگاه این شهر را به عنوان یکی از مهم‌ترین کانون‌های مذهبی و معنوی جهان اسلام به نمایش گذاشت. تصاویر حضور گسترده مردم در مسجد مقدس جمکران و مسیرهای منتهی به آن، بلوار پیامبر اعظم(ص) و حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س)، نشان داد که این مراسم فراتر از یک برنامه استانی بود و باید آن را در تراز یک ابررویداد ملی تحلیل کرد، زیرا این تجمع عظیم را نمی توان با معیارهای معمول سنجید و همه پیامدهای آن را صرفاً متوجه تعدادی از مجموعه های اجرایی دانست. ➖حجم حضورمردم از ظرفیت‌های معمول شهری فراتربود در مراسم تشییع قم، حجم حضور مردم به اندازه‌ای بود که از ظرفیت‌های معمول شهری فراتر رفت. بنابراین طبیعی بود که حتی با وجود تمام برنامه‌ریزی‌ها، برخی محدودیت‌ها و دشواری‌ها نمایان شود. مدیریت چنین تجمعی با جمعیتی بسیار فراتر از شرایط عادی، خدمات حمل‌ونقل، امداد، امنیت، بهداشت، اسکان و تغذیه را به آزمونی سخت برای تاب‌آوری زیرساخت‌های شهری بدل کرد تا آنجا که کمبودهای زیربنایی انباشته‌شده، مستقیماً بر کیفیت ارائه خدمات و رفاه جمعیت حاضر تأثیر گذاشت. لذا مراسم تاریخی تشییع امام شهید انقلاب در قم، همزمان سه واقعیت مهم عظمت سرمایه اجتماعی مردم، توان مدیریت دستگاه‌های اجرایی و ضرورت بازنگری جدی در زیرساخت‌ها و فرهنگ مشارکت شهری را آشکار ساخت. نظر به اینکه پس از مراسم، برخی کاستی‌ها و مشکلات اجرایی به موضوع بحث و نقد در فضای رسانه‌ای تبدیل شد، ضروری است نگاه ما از سطح قضاوت‌های شتاب‌زده فراتر رود و این رویداد را با عینک علمی مدیریت شهری و مدیریت بحران تحلیل کنیم. همانطور که در ابتدا عرض شد قم میزبان یک ابررویداد ملی بود. رویدادی که جمعیتی فراتر از ظرفیت طراحی‌شده شهری را در خود جای داد. در ادبیات مدیریت شهری، مفهومی تحت عنوان «ظرفیت برد» وجود دارد، یعنی توان یک محیط برای پذیرش جمعیت بدون آنکه عملکردهای اصلی آن دچار اختلال جدی شود. این ظرفیت فقط به فضای فیزیکی محدود نیست، بلکه مجموعه‌ای از ظرفیت‌های حمل‌ونقل، پارکینگ، خدمات شهری، امداد، امنیت و رفتار اجتماعی را شامل می‌شود. در مراسم اخیر قم، ظرفیت برد فیزیکی این منطقه از شهر به نقطه اوج خود رسید و از ظرفیت برد اجتماعی به کلی گذر کرد، بنابراین بخشی از مشکلاتی که مشاهده‌شد ناشی از عدم تلاش لازم و بی‌برنامگی نبود، بلکه نتیجه فاصله میان حجم بی‌سابقه حضور مردم و ظرفیت‌های موجود شهری بود. ➖قم دیگر صرفاً یک استان با جمعیت ثابت و مشخص نیست. این شهر به دلیل حرم مطهر حضرت فاطمه معصومه(س)، مسجد مقدس جمکران، حوزه‌های علمیه و جایگاه جهانی خود، یک شهر با مأموریت ملی و بین‌المللی و محور توسعه استان قم نیز بر همین رکن تدوین شده است. بنابراین زیرساخت‌های آن نیز باید متناسب با این جایگاه ارتقاء یابد. مشکلاتی مانند کمبود پارکینگ‌های استاندارد، محدودیت برخی محورهای دسترسی به جمکران، نیاز به توسعه شبکه حمل‌ونقل عمومی، ایجاد مسیرهای جایگزین و استفاده از فناوری‌های هوشمند مدیریت جمعیت، مسائلی نیستند که فقط در یک مراسم خاص خود را نشان دهند، بلکه سال‌هاست در مناسبت‌های بزرگ قم تکرار می‌شوند و نیازمند یک برنامه جامع ملی هستند. موضوع تأمین پارکینگ از مهمترین چالش‌های جدی مراسم‌های سال‌های اخیر قم است. استفاده از فضاهای موقت و زمین‌های خاکی شاید در شرایط اضطراری راهگشا باشد، اما شهری که میزبان رویدادهای بزرگ ملی و مذهبی است، باید به سمت ایجاد پارکینگ‌های دائمی، استاندارد و مجهز حرکت کند. مشکلات ناشی از گردوخاک در تابستان و گل‌ولای در فصل بارندگی، نشان می‌دهد که این موضوع نیازمند یک برنامه جامع و بلندمدت است. 🔹ادامه مطلب 👇 @Jafari_Channel