حفره‌ای در بدنم داشتم. به ماهر ترین بنا گفتم که با سیمان پرش کند؛ اما پر نشد. از لوازم‌التحریری چسب خریدم تا ببندمش ؛اما باز می‌شدند. درخواست کردم از سرآشپز که لذیذ ترین خوردنی ها را بیاورد؛ ولی نه سیر شدم و نه حفره تغییری کرد. به خیاط گفتم بدوزتش؛ ولیکن نخ ها بلعیده می‌شدند. از گل فروشی دسته ای پرپشت،گل لاله و زنبق و سوسن خریدم تا پرش کنم ؛ لاکن پژمرده می‌شدند. باری ناامید شدم و آری منزوی گشتم . در گوشه کناری از شهر نشستم،نمیدانم کجا؛حفره ی تاریک توخالی بزرگ و بزرگ‌تر می شد و سیاهی‌اش داشت رنگ و روی شهر را هم می‌بلعید.شهر دگر شهر نبود.من کجا بودم؟ در کنارم، تهی‌دستی طلب پول می‌کرد،من که چیزی برای از‌ دست دادن نداشتم،خرده ای پول به او دادم. خوشحال شد و لبخندش به گرمی نور گرم خورشید طلایی دلم را دما بخشید؛حفره گزگز کرد. گیر شکسته‌ی دخترکی که گریه می‌کرد را از میان گودی دست‌های کوچکش برداشتم و جای خالی‌اش‌ را با گیرسر نو ی خودم که بسیار هم دوست می‌داشتم پر کردم. خندید،چشمانش به‌من خندید.لب‌های صورتی‌اش که حالا گوشه‌هایش به بالا متمایل می‌شد دلم را آرام کرد؛تحرک حفره نیز احساس می‌شد. گربه ای را سیر کردم؛ نامه‌ای به ناپیدایی نوشتم؛ دستمزدی افزون بر هزینه‌ی اصلی به فروشنده تقدیم کردم؛ عزیزی را دیدار؛ گلی را تماشا؛ مخلوقی را تحسین ؛ خالقی‌را ستایش… نا گهان حفره دیگر نمی‌جهید،نبود که بجهد. #tobe

✧درختی که کفش می‌پوشید. •دختری که آن نزدیکی ها زندگی می کرد عر روز به زیر شاخه های بید مجنون می رفت و در عوض سایه ای که به او می داد برایش کتاب می خواند.📖 •تنها کس بید "آوا"بود و هرچه می دانست از داستان ها و خاطراتی بود که او برایش تعریف می کرد.تا اینکه یک روز، آوا با کتاب "شازده کوچولو " آمد،او تحت تاثیر درختان بائوباب قرار گرفت.«خدای من!چه درختان فوق‌العاده ای!» این را زیبا ترین و رمانتیک ترین درخت جهان گفت.🍃 •«اگر بائوباب بودم آوا کوچولو می توانست بر شاخه های تنومندم تاب بازی کند و چون دیگر ریشه هایم زیر خاک نبود دیگر درد خاک مرا آزار نمی داد و می توانستم از وزش باد خنک بهاری لذت ببرم!خدایا مرا سروته کن!»✨ •بید مجنون نفهمید از کِی، اما حالا میتوانست حس کند که در ریشه هایش باد می پیچد.لبخند زد،اما...درد داشت...خاک داشت گیسوان آبشاری اش را محکم می کشید اما باز هم با هر بادی که می آمد همچو گهواره می لرزید.🌬 •هر لحظه ممکن بود از خاک جدا شود؛با این حال من میدانم که کی ضربه ی آخر را خورد،وقتی آوا آمد و سایه ای برای دراز کشیدن ندید ،تازه آن وقت به درخت نگاه کرد و وقتی چهره اش را از انزجار در هم کشید ، قلب بیدی که دیگر خودش نبود شکست.🍂 •«تو بید عزیز من نیستی!»آوا گفت. آوا او را آنگونه دوست نداشت و درهمان لحظه ای که باد داشت او را به مرز کنده شدن می برد،خورشید ریشه های جوانش را می سوزاند.🥀 •آوا او را ترک کرد و تازه متوجه شد که هیچ زندگی ای به اندازه ی خودش بودن مناسب او نبود. «خدایا مرا برگردان،من میخواهم بید مجنون دخترکم باشم! نمیخواهم این کفش را بپوشم دیگر...» …………………~🌿•🌿•🌿~………………… •کفش دیگری را پوشیدن به این معناست که خودمان را جای آن شخص بگذاریم؛ هیچ زندگی ای کاملا عالی نیست ، هر کس چه آشکارا و چه در خفا با مشکلی دست و پنجه نرم می کند.👞 •رقص باله زیباست و رویایی اما ما نمی دانیم زیر آن کفش های بی نقص صورتی چه خبر است و چند استخوان شکسته.🩰 • پس نباید به خود اجازه بدهیم کسی را قصاوت کنیم.شاید ما هم چون بید مجنون زیبا باشیم و خودمان ندانیم.🪞 #tobe

خیلی خفن میشه بنظرم، اگر کسی پرنت گرفت حتما می‌خوام ببینم. #art

✧این چند وقت خیلی روحم،نه؟ اومدم بگم اگر کسی تقدیمی‌ای داره خیلی خوشحال میشم براش بنر بسازم.👍🏻

•روز سوم #نوشتن 🌀 ✧ دَه چیز که خوشحالی حقیقی را هدیه میدهند . 1.خلوت. 2.پیروزی. 3.ادبیات. 4.ویالون. 5.مجسمه. 6.کتاب. 7.دلقک‌ها.(غیر واقعیاش) 8.موئد. 9.کاغذ کادو. 10.تابستون. این لیست بی هیچ ترتیب خاصی‌ـست.

شرایط با او کاری کرده بود که ... ظرف وجودش که تا سر پر شده بود ،ترکی نخورد که آب آرام آرام تخلیه شود،ناگهان خورد شد ؛ و از روی گلی که نمیگذاشت غبار نیز بر آن بنشیند رد شد. نمی‌دانست به کجا می‌رفت… #tobe

در ستایش آدم های هنرمند با هنر واقعی. #art

گویا بعضیا نمی‌دونن،پروژه جدیدم😓 #myArtworks