بعضی وقتا چون یه کاری خوب پیش نمیره میخوام تقصیرو بندازم گردن هرچیز و هر کسی به جز خودم مثلا چون برقا رفت اینجوری شد، چون فلان چی شارژ نداشت، چون فلان کس جزوه رو نفرستاد واسم، چون فلان چیزو ندارم، چون فلان کتابو نخریدم، چون مامانم فلان کارو نکرد و هزار تا چون های دیگه اما در نهایت متوجه میشم همش تقصیر خودم بوده و برای اینکه خودم رو تبرئه کنم و حس مزخرف و بار مسئولیت رو از روی دوش خودم بردارم این چیزا رو میگم و این واقعا مزخرفه

توی ذهنم یه سری جمله ها گفته میشه که شاید اگه به یه نفر بگم فکر کنه که دیگه نا امید شدم و امید به زندگی صفر ولی در واقع این حرف ها توی بهترین حالت ها میاد سراغم خیلی راضی ام از زندگی ولی همچنان همچین چیزایی تو ذهنمه

مثلا داشتم به این فکر میکردم که به یه درجه ای رسیدم که یه آدم معمولی بودن آرزومه

همیشه ی خدا به این فکر میکنم که توی فلان چیز بهترین باشم یا مثلا مسیرم با بقیه فرق کنه کارهای متفاوت تر انجام بدم و... کلا متمایز از بقیه ی هم سن و سالام توی جامعه باشم ولی خب همین چیزا باعث میشه یه سری تصمیمات بگیرم که یه روزی مثل الان آرزو کنم کاش مثل یه آدم‌معمولی بودم کاش انقد دلم نمیخواست که فرق داشته باشم همینجوریشم ما با همدیگه کلی فرق داریم دیگه چی میخوای که فرق داشته باشی

شاید حرفام عجیب باشن نمیدونم والا

البته اون یه سری تصمیماتی که گفتم همیشه بد نیست گاها تصمیمات فوق العاده ایه و راضیم ازش ولی شاید به خاطر سختی زیاد کار یه آرزویی مثل معمولی بودن رو میکنم

سواله دیگه پیش میاد🤣 تو چه حوصله ای داشتی که سوال به این عجیبی رو جواب دادی دمت گرم واقعا😔😂

وقت خوابه

وقت مناسبی برای بیدار شدن نبود

مدرسه مزخرف ترینه

شاید اگه اتاقمو تمیز کنم بتونم بهتر فکر کنم