توی ذهنم یه سری جمله ها گفته میشه که شاید اگه به یه نفر بگم فکر کنه که دیگه نا امید شدم و امید به زندگی صفر ولی در واقع این حرف ها توی بهترین حالت ها میاد سراغم خیلی راضی ام از زندگی ولی همچنان همچین چیزایی تو ذهنمه
مثلا داشتم به این فکر میکردم که به یه درجه ای رسیدم که یه آدم معمولی بودن آرزومه
همیشه ی خدا به این فکر میکنم که توی فلان چیز بهترین باشم یا مثلا مسیرم با بقیه فرق کنه کارهای متفاوت تر انجام بدم و... کلا متمایز از بقیه ی هم سن و سالام توی جامعه باشم ولی خب همین چیزا باعث میشه یه سری تصمیمات بگیرم که یه روزی مثل الان آرزو کنم کاش مثل یه آدممعمولی بودم کاش انقد دلم نمیخواست که فرق داشته باشم همینجوریشم ما با همدیگه کلی فرق داریم دیگه چی میخوای که فرق داشته باشی
نمیدونم چیچی!
همیشه ی خدا به این فکر میکنم که توی فلان چیز بهترین باشم یا مثلا مسیرم با بقیه فرق کنه کارهای متفاوت
البته اون یه سری تصمیماتی که گفتم همیشه بد نیست
گاها تصمیمات فوق العاده ایه و راضیم ازش ولی شاید به خاطر سختی زیاد کار یه آرزویی مثل معمولی بودن رو میکنم