چی گفتم مگه گفتم بارون بباره و هوا سرد شه و یخ بزنیم نکنه خوشت میاد از گرما؟😭

علی دیدگاهت نسبت به اینده چطوریه؟ چطور امید داری به اینده؟:) اینو یکی ازت میپرسه که گاهی امیدوار میشه گاهی موانع رو میبینه کلا نا امید میشه جدیدا ویسات درباره شروع کردنو گوش کردم خیلی جالب بود منم مثل تو ام دوست دارم شروع کنم ولی وقتی میبینم اینهمه مانع رو میترسم میگم چرا اصلا برم سمتش یا همش میگم نه الان بدرد نمیخوره بزار باشه صبح بخونم! یه جیز دیگم دوست دارم بدونم دیدگاهت نسبت به دوست پیدا کردن چیه؟ تنهایی بهتره یا تعامل با ادمای دیگه؟

خب بزار توی سه تا بخش مختلف جواب بدم

اول اینکه راجب امیدواریم به آینده باید بگم بگم که من دیگه خیلی زیادی توشم😂 یعنی اینجوریه که برنامه ریزی و سناریو چیدن راجب آینده جزو یکی از تفریحاتم و الزامات زندگیم شده(حتی اگه به اون برنامه عمل نکنم هم بازم برنامه چیدن راجب آینده خیلی حال میده) راستش آینده واقعا چیز عجیب غریبیه، اینکه واسش برنامه میریزیم و امید داریم بهش واقعا واسم عجیبه وبعضی وقتا به این فکر میکنم که اومدو اصلا آینده ای وجود نداشته باشه و یا اصلا یه اتفاق غیر منتظره بیوفته که هیچ چیز اونطوری که انتظارشو داشتی پیش نره ولی بازم یه حس خیلی خیلی قوی هستش که نمیزاره به اینجور چیزا فکر کنم و این حسی که میگم همیشه یه جوریه که همه چی قراره خوب پیش بره و اگه اتفاق بدی هم بیوفته یه جوری واسش یه راه حلی پیدا میکنی. در کل به شخصه آدمی هستم که اصلا نمیتونم با این کنار بیام که قراره آینده رو خراب کنم و همیشه هزاران برنامه متفاوت تو ذهنم وجود داره که اگه این یکی جواب نداد ونشد اون یکی حتما میشه و حتی بعضی وقتا به این فکر میکنم نکنه خیلی بچگانه فکر میکنم اینکه همه چی قراره خوب پیش بره؟

درباره ی موانع باید بگم که مانع همیشه هست(چرا شبیه این حرفای انگیزشی عجیب و غریب میشه حرفام😭) خب ببین خودم اینجوریم که به برنامه ای که واسه آیندم ریختم یه نگاه میندازم بعدش به مسیر رسیدن بهش یه نگاه میندازم و خب چون واقعا مسیر سختیه میگرخم به خودم و بعضی وقتا اینجوریم که میخوای ولش کنیم و بزاریمش کنار؟ و به این فکر میکنم که حالا مگه چی میشه اگه مسیر آسون تره رو انتخاب کنم؟ بعد یاد این میوفتم که مسیر آسون تره آینده ی وحشتناکی داره که قراره بهم این احساس مزخرفو بده که تو هیچ غلطی واسه بهتر شدن وضعت نکردی پس این وضعیت حقته! فکر کردن راجب اینجور چیزا(علاوه بر اینکه باعث میشه مغزم به نابودی کشیده بشه😔😂) باعث میشه که بگم مهم نیست چقد مانع جلوت باشه و چقد سخت باشه باید بتونی از پسش بر بیای.

یه جوری دارم حرف میزنم انگار خیلی آدم برنامه ریز و هدفمند و پر تلاشیم🤣

بخوام رو راست باشم هیچوقت تا حالا توی کاری صد خودمو نزاشتم و همش تنبل بازی در آوردم و با 30 40 درصد کارو جمع کردم ولی خب فک کنم هیچوقت ازین کارم راضی نبودم(حتی اگه نتیجه ی نسبتا خوبی بهم میداد)

درباره ی تعامل با دیگران باید بگم که معلومه باید تعامل داشته باشی. اینکه خودم آدم اجتماعی و برونگرایی هستم رو فاکتور بگیریم حتی به عنوان یه آدم درونگرا که با آدما حال نمیکنه هم باید تعامل داشته باشی. به هر حال هر چقدرم تنهایی رو ترجیح بدی بازم یه زمانایی هست که به وجود یه دوست یا چندتا دوست نیاز داری

تنها بودن چیز بدی نیست خیلیا با خودشون بیشتر حال میکنن تا با دوستاشون(خودمم خیلی وقتا پیش میاد که تنهایی رو ترجیح میدم) ولی اینکه بخوای کلا تنها باشی و هیچکس رو توی دایره ی دوست هات جا ندی چیز خوبی نیست

بیاین واستون تعریف کنم چی شد

خوش به حال اونایی که قراره تو اتاق فرار با رسم شکل بهشون توضیح بدم چه اتفاقی افتاد(قابل توجه ممد و آبار و خسرو)

من بودم و سه تا از دخترخاله هام و داداشم و پسرخالم