حضور زهرا پزشکیان در باکو نمادین یا ماموریت دیپلماتیک! زهرا پزشکیان در سفر به باکو دیدارهای مختلفی را به خصوص با نایب رئیس بنیاد حیدرعلی اف انجام داد. با توجه به تأثیرگذاری حضور خانواده مسئولان مختلف عرصه حکمرانی در تعاملات با کشورهای مختلف به شرط رعایت برخی الزامات و آموزش ها، حال این سوال مطرح می‌شود که این سفر در قالب دیپلماسی عمومی اثرگذار بوده یا نمادین! متاسفانه وی بدون مشاوره صحیح نسبت به نحوه حضور در مجامع بین المللی در این سفر در یک مراسم رسمی اقدام به خواندن شعری با زبان ترکی نموده است! مسئله اصلی زبان ترکی نیست و قصد جسارت به ترک زبانان عزیز کشورمان را نداریم بلکه مکان خواندن این شعر مهم است. در کشوری که برخی پان ترکیسم ها از هر نشانه ای به دنبال تعرض به فرهنگ و خدشه استقلال ایران هستند این اقدام اصلا مورد پسند نبوده و تنها سبب شادی تجزیه طلبان شده است. ✍️مهدیه شادمانی @drshadmani

حالا بماند که این متعصب ها اصلا نمیدانند که ترکی یک زبان وارداتیست و اصل زبان خطه شمال غربی ایران اصلا ترکی نبوده درست مثل مردم شمال آفریقا ،منجمله مصر که مطلقا زبانشان عربی نبوده و با مسلمان شدنشان تدریجا زبانشان تغییر کرد یا فی المثل مردم خطه فلسطین زبانشان عبری و آرامی بوده و نه عربی بنابراین جماعتی که به زبان اغیار حرف میزنند اصلا اوج مضحکه است که خود را صاحب نژاد دیگران بدانند. شما آذری زبانان عزیز ،ایرانی اید که زبانتان در طول قرون مختلف از دست رفته.

💢 چین خواستار توقف اقدامات یکجانبه و قلدرمآبانه آمریکا علیه ونزوئلا شد 💬 سون لی، معاون نماینده دائم چین در سازمان ملل: 🔻 ایالات متحده حضور نظامی خود در دریای کارائیب در نزدیکی ونزوئلا را افزایش داده و تحریم‌ها، محاصره‌ها و تهدیدهای نظامی علیه ونزوئلا را تشدید کرده است. 🔻 ایالات متحده همچنین ادعا می‌کند که خاک، نفت و دارایی‌های ونزوئلا متعلق به آن کشور است و حتی تهدید به حمله نظامی به خاک ونزوئلا می‌کند. 🔻 از ایالات متحده می‌خواهیم که به ندای عادلانه جامعه بین‌المللی گوش فرا دهد، فوراً اقدامات مربوطه خود را متوقف کند و امنیت ناوبری کشورهای منطقه را طبق قوانین بین‌المللی حفظ کند، تحریم‌های یکجانبه غیرقانونی را لغو کند و برای ترویج صلح، ثبات و توسعه در منطقه آمریکای لاتین و کارائیب اقدامات بیشتری انجام دهد. 🚩سوم خرداد🚩» https://eitaa.com/June3rd

اعتراضات خیابانی به حذف یارانه انرژی در بولیوی. اتحادیه کارگران بولیوی اعلام کرده است که به اعتراضات تا لغو دستور رئیس جمهور ادامه می دهد. حتی معاون رئیس جمهور هم با این تصمیم مخالف است. اما رئیس جمهور پاز می گوید این ابتدای راه است و اصلاحات ادامه خواهد داشت. ✍🏻 Rahman Ghahremanpour

⭕️ حق بازنشستگان کجاست؟ 🔹عدم تناسب حقوق با تورم،بسیاری از بازنشستگان را زیر خط فقر بُرده است! 🔹در همین حال،دختر و داماد پزشکیان با پول بیت المال به ماموریت و مسافرت و خرید می روند!چند روز پیش قزاقستان و دیروز باکو و فردا ... 🔹شیاطین به بازنشستگان معترض نشانی غلط داده اند! آنها باید رد حق و حقوق شان را در سفرهای خارجی غیر ضروری عزیزان پزشکیان و ماموریتهای روزانه مدیران شرکت‌های دولتی به چهارگوشه دنیا جستجو کنند نه در لبنان و غزه ای که در محاصره صهیونیستها هستند و امکان کمک به آنها وجود ندارد! @pas_kouchehaie_enghelab

با حذف ارز ترجیحی برنج وارداتی باید دست دلالان از بازار برنج قطع شود کشوری، نایب‌رئیس دوم کمیسیون اصل نود قانون اساسی مجلس شورای اسلامی ✅اخبار مجلس شورای اسلامی👇 https://eitaa.com/joinchat/2708275222Cce409e5184

حذف کنید ببینید برنج هندی و پاکستانی چطوری چند برابر میشه و بعدش اون موقع بیاید بگید به به چه چه دست دلالا رو قطع کردیم!! ای امان از شما جماعت و جهل بی انتهای شما که هیچ وقت از راه رفته غلط عبرت نمیگیرید لعنت بر شماها

‌ ♻️ تناقض گزینشی؛ مطالبه حقوق بدون پذیرش تکالیف 🔰 حمید رسایی: دیروز در صحن علنی مجلس وقتی در موافقت با پیشنهاد یکی از همکاران صحبت می‌کردم، گریزی به موضوع حجاب زدم و با خطاب قرار دادن خانم‌هایی که کشف حجاب کرده‌اند و اعتقادی به وجوب شرعی و قانونی حجاب ندارند و در برابر اجرای آن مقاومت می‌کنند و در عین حال از مرد توقع دارند که نسبت به پرداخت نفقه و مهریه متعهد باشد و از حاکمیت هم توقع دارند که اگر مردی این حقوق را نپرداخت، او را محاکمه و به قل و زنجیر بکشد، گفتم: این حق از کجا برای شما ایجاد شده؟ آیا جز این است که اسلام این حق را برای شما و این تکلیف را برای مرد قرار داده. معمولا هم این تیپ خانم‌ها استدلال می‌کنند که "قانون این حق را داده" و "این حکم شرع است". این سخن نه از باب قانونی کردن این موضوع بلکه از باب توجه دادن این بخش از جامعه به یک تناقضی بود که درگیر آن هستند. استدلالم بر یک اصل کلیدی عقلی و حقوقی "انسجام و عدم تناقض" استوار بود. سخن این است: "معیار واحد، نتیجه واحد باید داشته باشد." ۱. مقدمه اول (معیار واحد): فرد، منشأ الزام را برای مهریه و نفقه، قانون شرع و قانون کشور می‌داند. ۲. مقدمه دوم (نتیجه واحد): بنابراین، به طور منطقی باید همه احکامی که از آن منشأ صادر می‌شوند را به یک اندازه واجب، لازم‌الاجرا و مشمول نظارت قانونی بداند. ۳. مشاهده تناقض (نادیده گرفتن نتیجه واحد): اما همان فرد، حکم حجاب را که از همان منشأ واحد (شرع و قانون کشور) است، نه تنها واجب نمی‌داند، بلکه اعمال قانون برای آن را نقض حق شخصی می‌خواند. ۴. نتیجه استدلالم: این شخص دچار تناقض در منطق است. او در واقع قانون و شرع را نه به عنوان یک چارچوب منسجم، بلکه به عنوان یک بوفه سلف‌سرویس می‌بیند که از آن فقط چیزهایی را برمی‌دارد که به نفعش است. این رفتار، فاقد انسجام عقلی است و به بطلان استدلالش می‌انجامد. از نظر منطقی این استدلال "رد بر اساس تناقض در مبنا" یا "اشکال در عدم رعایت عمومیت قاعده" است که نشان می‌دهیم فرد نمی‌تواند ادعای پایبندی به یک اصل (مطالبه حق) کند، اما آن اصل را فقط در مواردی خاص اجرا کند که به نفعش است. به عبارتی این رفتاری با "معیار دوگانه" است که قابل دفاع نیست. سؤال این است که چطور پایبندی به قانون و شرع در اینجا، اصل بی‌چون و چرایی قلمداد می‌شود ولی پایبندی به قانون حجاب اما و اگر دارد؟! ادعا می‌شود که انتخاب پوشش، یک "حق شخصی" مطلق است و هیچ حکومت یا قانونی حق ندارد در آن دخالت کند. در اینجا، ناگهان استناد به "قانون" و "شرع" رنگ می‌بازد و جای خود را به گفتمانی متفاوت می‌دهد؟! شما هم حتما با چنین افرادی مواجه شده‌اید که در یک موضوع، قوانین شرعی و مدنی را با شدت تمام پیگیری می‌کنند، اما در موضوعی دیگر، دقیقاً همان قوانین را نادیده می‌گیرند و به چالش می‌کشند. این ناهماهنگی در رفتار واقعا پرسش‌برانگیز است. سؤال اینجاست: معیار این انتخاب گزینشی چیست؟ به نظر می‌رسد مبنای این دوگانگی، نه اصول منطقی یا پایبندی حقوقیِ با ثبات، که بیشتر منفعت شخصیِ و لحظه‌ای است. گویا چارچوب قانون و دین، تنها زمانی معتبر و لازم الاجراست که همسو با خواسته‌های فردی باشد و در غیر این صورت، می‌توان آن را کنار گذاشت. این رویکرد، نوعی مصادرهٔ ابزاری قانون و دین است. در چنین نگرشی، قوانین نه به عنوان چهارچوبی عادلانه و یکپارچه برای تنظیم روابط اجتماعی، بلکه به عنوان سفرهٔ خدماتی تلقی می‌شوند که فرد، بنا به سلیقه و نیاز خود، برخی بخش‌های آن را پذیرفته و از برخی دیگر چشم‌پوشی می‌کند. نتیجهٔ منطقی چنین رفتاری، تضعیف اصل حاکمیت قانون و کاهش اعتبار اجتماعیِ خودِ آن حقوقی است که فرد به دنبالش است. چرا که احترام به قانون، وقتی عمومی و از روی انصاف باشد، ارزشمند است. نمی‌توان فقط زمانی که به نفعمان است، پشت "واجب" یا "لازم الاجرا" بودن قانون پنهان شد و در مواقع دیگر، آن را نادیده گرفت. این ناهمگونی، بیش از آنکه مشکلی در خودِ احکام باشد، نشان‌دهندهٔ تناقضی در منطق و رفتارِ این افراد است. برخی اشکال می‌کنند که مهریه و نفقه، حقوق مالی مستقیم و تضمین‌شده برای زن هستند که هدف آنها ایجاد عدالت و تعادل اقتصادی در چارچوب خانواده است. اما حجاب، یک فریضه دینی و اجتماعی با هدف حفظ کرامت فردی و سلامت جمعی جامعه است و نباید با هم مقایسه شوند. پاسخ به این اشکال خیلی واضح است. محل بحث و مسأله اصلی، فلسفه این احکام نیست بلکه محل بحث، ریشه وجوب این احکام یعنی دستورات الهی است. فرد بی حجاب نمی‌تواند وجوب را در بخشی نه تنها بپذیرد که خواستار اجبار قانونی درباره آن شود و درباره بخشی اساسا ۱۸۰ درجه برخلافش را معتقد باشد. 🇮🇷 کانال حمید رسایی را به دوستانتان معرفی کنید: ┏🇮🇷━━━━━━━┓ Eitaa.com/rasaee ┗━━━━━━━━━┛

وقتی تصویر جای واقعیت می‌نشیند مستندی که پگاه آهنگرانی درباره‌ی ترانه علیدوستی ساخته، در ظاهر روایتی است همدلانه از یک زن هنرمندِ معترض که هزینه داده و از موضع خود عقب ننشسته است. اما اگر این اثر را نه به‌مثابه یک روایت شخصی، بلکه به‌عنوان یک متن رسانه‌ای تحلیل کنیم، با مسئله‌ای بنیادی مواجه می‌شویم: جانشینی تصویر به‌جای واقعیت اجتماعی. این مستند بیش از آنکه روایت یک کنش مؤثر باشد، روایت «ساخته‌شدنِ اهمیت» است؛ اهمیتی که نه از دل جامعه، بلکه از دل بازنمایی رسانه‌ای بیرون می‌آید. دوربین، تدوین و انتخاب لحظه‌ها به‌گونه‌ای عمل می‌کنند که سوژه، از «یکی از کنشگران» به «مرکز معنا» تبدیل می‌شود. گویی وزن تحولات اجتماعی با حضور یا غیبت یک چهره سنجیده می‌شود. این همان نقطه‌ای است که باید میان اهمیت رسانه‌ای و اثرگذاری اجتماعی تفکیک قائل شد؛ تفکیکی که مستند عامدانه یا ناخواسته از آن عبور می‌کند. در این روایت، جامعه حضور کم‌رنگی دارد. زنان دیگر، توده‌ی مردم، و حتی بدنه‌ی خاموش یا مردد، عملاً حذف می‌شوند. آنچه برجسته می‌شود، یک «چهره» است که رسانه با تکرار تصویر، او را به نماد بدل می‌کند. اما نمادسازی رسانه‌ای، لزوماً به معنای ریشه‌داشتن اجتماعی نیست. اینجاست که مستند به دام یک توهم می‌افتد: توهم اینکه دیده‌شدن معادل تأثیرگذاری است. این مسئله در بازنمایی رخدادهای موسوم به «انقلاب مهسا» تشدید می‌شود. مستند، همانند بسیاری از روایت‌های مسلط رسانه‌ای، اقلیتی از کنشگران رادیکال را به‌مثابه نمایندگان «زنان ایران» بازنمایی می‌کند؛ در حالی که واقعیت اجتماعی، به‌مراتب پیچیده‌تر، متکثرتر و حتی متناقض‌تر از این تصویر یکدست است. همراهی گسترده‌ای که از آن سخن گفته می‌شود، بیش از آنکه محصول کنش توده‌ای باشد، نتیجه‌ی ضریب‌دادن رسانه‌ای به رفتارهای خاص است. رسانه، اقلیت را بزرگ می‌کند و سپس این بزرگی را به‌عنوان واقعیت اجتماعی جا می‌زند. در این میان، زنان بسیاری که نه با این مسیر همراه بودند، نه آن را نماینده‌ی خود می‌دانستند، اساساً از قاب روایت حذف می‌شوند. این حذف، خود نوعی خشونت نمادین است؛ زیرا به نام «نمایندگی»، تنوع تجربه‌ی زنانه را انکار می‌کند و یک صدای خاص را به جای همه می‌نشاند. تناقض اساسی‌تر اما در نسبت مستند با ادعای دفاع از حقوق زنان نهفته است. اگر قرار است زن به‌عنوان سوژه‌ای مستقل و دارای کرامت دیده شود، چگونه می‌توان بدن او را به میدان اصلی سیاست تبدیل کرد و همچنان از رهایی سخن گفت؟ در این روایت، بدن، پوشش و تصویر زنانه، به‌وضوح حامل پیام سیاسی‌اند. فارغ از داوری درباره‌ی جهت این پیام، مسئله اینجاست که ابزارسازی از بدن زن، حتی با نیت‌های ظاهراً رهایی‌بخش، همچنان ابزارسازی است. این منطق، تفاوت ماهوی با منطق‌های پیشینِ سلطه ندارد؛ تنها زبان و نشانه‌ها تغییر کرده‌اند. زن، بار دیگر به رسانه‌ای برای انتقال پیام تبدیل می‌شود و نه غایتِ خودِ سیاست. چنین رویکردی، ناخواسته همان چیزی را بازتولید می‌کند که مدعی نقد آن است: نگاه ابزاری به زن. در نهایت، مستند تصویری از «جنبش» ارائه می‌دهد که بیش از آنکه بر شانه‌های توده‌ها استوار باشد، بر چهره‌ها تکیه دارد. حال آنکه جنبش اجتماعی، زمانی معنا پیدا می‌کند که زنان عادی، با تجربه‌های متنوع، در زندگی روزمره وارد صحنه شوند؛ نه زمانی که چند چهره‌ی شناخته‌شده، در قاب دوربین، نقش نماینده‌ی همگان را بازی کنند. نهضت، محصول تکثر بدن‌ها و صداهاست، نه برجسته‌سازی چند تصویر خاص. این مستند، ناخواسته سند یک وضعیت معاصر است: وضعیتی که در آن رسانه به‌جای مردم سخن می‌گوید، تصویر جای تجربه می‌نشیند، و کنش اقلیتی در لباس جنبش جمعی عرضه می‌شود. مسأله‌ی زنان اما، با قهرمان‌سازی حل نمی‌شود و با نمایش بدن به سرانجام نمی‌رسد. رهایی، نه از قاب دوربین، بلکه از پیوند واقعی با جامعه آغاز می‌شود؛ جایی که سیاست، به‌جای تصویر، دوباره به زندگی بازمی‌گردد. ✍️م.اخوان قدس #زنان #حکمرانی_رسانه #فرهنگ‌و‌رسانه ______________________ 💠 زیست فرهنگ؛ روایت و تحلیل فرهنگِ زیسته 🔗 راه‌های ارتباطی: ایتا / بله