من آدما رو گیج میکنم؛ یه شخصیت شاد دارم، اما یه روح غمگین، جسورم ولی خجالتی، عمیقا عشق می‌ورزم ولی گاهی بی احساس بنظر میرسم و همزمان التیام می‌بخشم ولی آسیب میزنم.

گمان می‌کنم اگر نمی‌توانستم این چیزها را توی دفترم یادداشت کنم، دیوانه می شدم. چون حرف دلم را به هیچ کس نمی‌توانم بزنم. توی دلم می‌گویم چه‌قدر در این شهر بزرگ پاریس تنها هستم! در شهر خودم، در شهری‌که هم بی‌نهایت خوشبخت بوده‌ام و هم بی‌نهایت تیره‌روز. _دریزه کلاری_

میرودغافلهعمربهسرعتامروز؛مادراندیشهآنیمکهفرداچهکنیم.؟

'قسم به وعده شیرین مَن یَمُت یَرَنی که ایستاده بمیرم به احترام علی'.

«دست‌هایی نرم و صلح‌آمیز...» همیشه بهترین وسیله‌اند برای یک دیکتاتور.

دوست داشتن را زبان آشکار می‌کند و عشق را چشم ها..

یه جایی خوندم نوشته بود: "آدمهایی که حوصله ندارن، بیشتر از همیشه انتظار کشیدن."

انتقامِ هَرزه‌گویان را به خاموشی گذار تیغ می‌گوید جوابِ مرغِ بی‌هنگام را.

‌به آدمایی که‌ میتونن غذا نخورن‌ و همچنان خوش اخلاق باشن حسودیم میشه.

هر روز صبح تصمیم می‌گیرم عصبانی نشوم و روز آرامی داشته باشم، اما بعد با احمق هایی آشنا می‌شوم که این کار را برایم غیر ممکن می‌کنند. _چارلز بوکوفسکی_