یروزی از یه چیزی می‌گذری و بعد از اون احساس می‌کنی دیگه توانایی گذشتن از هر چیزی رو داری.

من نمی‌خوام ناگهان نوبت من بشه؛ من می‌خوام الان که وقتشه و ذوقش رو دارم، نوبت من بشه.

دود اگر بالا نشیند، کسر شأن شعله نیست جای چشم اَبرو نگیرد، گر چه او بالاتر است.

من نیک تو خواهم و تو خواهی بد من، تو نیک نبینی و به من بد نرسد. _خیام_

من بسیار آدم "خودمو می‌زنم به اون راه که خجالت نکشه" ای هستم.

از خیابان می‌گذرم، اما اینبار دستی نیست که مرا نگه دارد. _هردو در نهایت میمیرند_

نظر من این است که غم اگر از حدی بگذرد، دیگر گریه نمی‌شود، بلکه تبدیل به لبخندی عمیق و دردناک می‌شود. هنگام لبخند، بغض گلویت را می‌فشارد گویی که اگر دستی به آن شدت گلویت را در بر بگیرد، آرام آرام زجر می‌کشی، و لخته هایی از جنس غمی خونین از تمام وجودت به بیرون پرتاب می‌شود؛ رگ های دستانت به حد انفجار می‌رسد، و خون تمام بدن کبودت را به رنگ خودش در میاورد. لحظه‌ای دست ها در میان خرخره‌ات شل و پنجه ها از گردنت بیرون میایند، زمان به قدری کم است که باید به نفسی نصفه و نیمه بسنده کنی و دوباره همان اتفاق‌ها. در چشمانش هیچ اثری از اشک دیده نمی‌شود، خنثی گونه به دیوار خیره شده، نگاهی تو خالی و سوزناک؛ و جسدی بی‌جان، با چشمانی باز و لبخندی عمیق و دردناک. #جوهرآبی