نظر من این است که غم اگر از حدی بگذرد، دیگر گریه نمی‌شود، بلکه تبدیل به لبخندی عمیق و دردناک می‌شود. هنگام لبخند، بغض گلویت را می‌فشارد گویی که اگر دستی به آن شدت گلویت را در بر بگیرد، آرام آرام زجر می‌کشی، و لخته هایی از جنس غمی خونین از تمام وجودت به بیرون پرتاب می‌شود؛ رگ های دستانت به حد انفجار می‌رسد، و خون تمام بدن کبودت را به رنگ خودش در میاورد. لحظه‌ای دست ها در میان خرخره‌ات شل و پنجه ها از گردنت بیرون میایند، زمان به قدری کم است که باید به نفسی نصفه و نیمه بسنده کنی و دوباره همان اتفاق‌ها. در چشمانش هیچ اثری از اشک دیده نمی‌شود، خنثی گونه به دیوار خیره شده، نگاهی تو خالی و سوزناک؛ و جسدی بی‌جان، با چشمانی باز و لبخندی عمیق و دردناک. #جوهرآبی

01:01

_

رفته ای، اما خیالت تخت، تنها نیستم! پیش رویم جای تو، غم چای می نوشد عزیز.

‏من نمیگم چرا داریم به فنا می‌ریم، میگم چرا انقدر سرعتمون زیاده؟!

به کوروش به آرش به جمشید قسم به نقش و نگار تخت جمشید قسم که ایران همی قلب و خون من است؛ بخوانیم همه این جمله در گوش باد، چو ایران نباشد تن من مباد بدین بوم و بر زنده یک تن مباد...

در کل تجربه زیستی جالبی نبود.

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ دانی که پس از عمر چه ماند باقی؟ مهر است و محبت است و باقی همه هیچ.

_

ما هیچ تر از هیچ پی هیچ دوییدیم، جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم.

گهی گریان گهی خندان گهی چون ابر سرگردان گهی عاقل‌تر از عاقل، گهی نادان تر از نادان.