اونجا که شهریار میگه:
"کسی چون من اگر دیدی برای ماندنت جان داد
از او بستان تو جانش را ولی با او بمان لطفا."
خیلی غمگینه.
ششژوئن
نظر من این است که غم اگر از حدی بگذرد، دیگر گریه نمیشود، بلکه تبدیل به لبخندی عمیق و دردناک میشود.
فعلا تو اون قسمتی وجود دارم که اون دست ها شل شدن؛ شاید آرامش قبل طوفان دوبارهست.