هیچوقت، هیچکس، به اندازه‌ی من دوsتت نخواهد داشت. این تو، این تمام آدم‌ها.

میفهمی؟

شرف را مادری با نام وطن!

من گفتم مهم نیست اما تا صبح اشکام بالشتو خیس کرد

بحث اعتماد نیست، جا برای zخمِ جدید ندارم.

عا-شقش‌ بودم ‌ولی ‌یک ‌شب‌ جوابم ‌کرد و رفت، این ‌منه‌ دل-داده ‌را مج-نون ‌خطابم ‌کرد و رفت نسخه ‌را پیچیدو گفت‌ بامن ‌نباشی ‌بهتر است باهمان ‌یک ‌نسخه‌اش ‌عمری ‌کبابم ‌کردو رفت.

گفتیم چیزای قشنگ زمان میبره؛ زمان چیزای قشنگ رو برد.

‌نه طرز نگهداری رو بلد بودی،نه خداحافظی رو فقط شروع کننده‌ی خوبی بودی.

ما هم‌ مُر-دیم ‌با گُ-لوله‌هایی ‌که‌ به‌ تن های‌ دیگری‌ خورد..

به چای دعوتت کنم، یا به باقی عمرم؟