خب گویا مجازی کردن راحتتر بود براشون (;

یه سوالی دارم از عزیزانی که بچه کوچیک ندارن خونشون ؛ زندگی بدون جیغ های ممتد و گریه های متوالی و بعدش شیطنت و خنده های شیطانی چطور می‌گذره؟ فقط می‌خوام حسشو درک کنم

خداشاهده فشار نیستا ، فشار پرومکسه .

البته اونجایی فهمیدم انگار تقریبا بهش عادت کردم که دعوت شدم خونه‌ی دوست تک فرزندم و انقدر سکوت بود که گفتم ببخشید چرا انقدر ساکتید؟ :)) یه جای کار نمیلنگه؟ :)) چرا انگار خاکستر مرده پاشیدن اینجا ؟ :))

خب البته اونام با گوش‌گیر و هدفون و انواع بی‌کلام حتی موقع خواب و این قضایا آشناییتی ندارن

بیاید وانمود کنیم اتفاقی نیوفتاده 🤭.

اینکه کلی کار داشته باشی ولی حوصلت سر رفته باشه یه نوع نفرین الهیه درسته ؟

باید قبل از پیامای ساعت ۱۲ شب به بعده خودم یه هشدار بزارم و بگم :

همکلاسیای مدرسه‌م سلیقه آهنگشون باهام خیلی مچه ، در نتیجه بسی خوشحالم

خداوکیلی هوا بوی مینی‌بوس میده.

از سر تا پای امروز احساس مفید بودن می‌بارید.