من با جدیت تمام در حال تعریف کردن جزء به جزء اتفاقات عادی ای که در طول چهارتا خیابون برام افتاده : هستی با جدیت تمام تر در حال گوش دادن و ری اکت دادن :

من از یه اتفاقی با حالت خیلی بیچارگی ای میترسم ، خدا : خودشهه . وقتشه هزار بار سرش بیارم

من الان از حموم نصفه اومدم با یه بدن کفی ، موهای چرب و با حوله تن پوش روی تخت نشستم و با بغض منتظرم بابام بیاد خونه آبگرمکنو روشن کنه چون کسی قلق روشن کردن شمعکشو بلد نیست .

همین اتفاق یه بار چند وقت پیش برام پیش اومد و من میخواستم برم جایی و اتفاقا خونه هم تنها بودم و دیرم شده بود اومدم وسط پذیرایی با جیغای بنفش گریه کردم و به شمعک آبگرمکن فحشای خارمادر میدادم .

بهرحال ، هر دو ثانیه یه بار دارم عطسه میکنم و لگن قرمزه صبرم کاملا داره با آب جوش جهنمی سرازیر میشه .

اهمیت؟ هرگز

ناهار جایی دعوتیم مامانم الان اومده میگه عسل بیا آماده شیم بریم من :

البته این بسیار کنایه به دیر آماده شدن بنده داره .

روزای پرمشغله ای که از دست افکارت آزادت میکنن >>

مردم برای اینکه دوستاشونو ببینن تو کافه ای جایی قرار میزارن من و عسل تو کلاس عربی.

سارا سر کلاس : ما الان واقعا اومدیم اینجا ؟ چینجا ؟ سیریسلی ؟