امشب باد و باران هردو می‌کوبند: باد خواهد برکند از جای سنگی را و باران هم خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید. هر دو می کوشند. می‌خروشند. لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه مانده برجا استوار ، انگار با زنجیر پولادین. سال ها آن را نفرسوده است. کوشش هر چیز بیهوده است. کوه اگر برخویشتن پیچید ، سنگ بر جا همچنان خونسرد می ماند و نمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت درشبی تاریک.

. محراب . تهی بود ونسیمی. . سیاهی بود و ستاره ای . هستی بود و زمزمه ای. . لب بود و نیایشی. . «من» بودم و«تو» یی: . نماز و محرابی.