- نه از خندیدنم خندان نه از رنجیدنم غمگین مرا نادیده میگیرد چه دردی بیشتر از این؟ «خدا عمرت دهد» آهسته این‌ را گفت‌ و‌ ترکم‌ کرد نفهمیدم که با حرفش دعایم کرد یا نفرین گمان کن روی آتش چند خرمن پنبه بگذارند نشد بر داغ عشقش حرف‌های دیگران تسکین تو ای دنیا چه مکر تازه‌ای در چنته‌ات داری؟ فریبت‌ را نخواهم‌ خورد بد سیمای خوش تزئین نفهمیدم چه‌ ها دیدم، نمیدانم چه‌ خواهم دید تمام زندگی خواب‌ است، خوابی مبهم‌ و سنگین [مجید ترکابادی]

دردا و دریغا که در این بازی خونین بازیچه‌ی ایام دل آدمیان است..

چگونه از تو بپرهیزم ای غم دل‌خواه تو را چگونه ببوسم کنار بگذارم؟ .. [سیدمهدی ابوالقاسمی]

یادش به خیر، شیشه ی مرهم شکست و رفت آنکس که زخم خورده ی اوییم، او کجاست؟!

" آن لحظه‌ها که مات در انزوای خویش یا درمیان جمع خاموش می‌نشینم موسیقیِ نگاه تورا گوش می‌کنم .. گاهی میان مردم؛ در ازدحام شهر غیر از تو، هرچه هست فراموش می‌کنم .."

تش نیای کنج دلم سی یادگاری هر کجا سیل میکنم تو وام دیاری

..!

هر روز غرق این تبم، اما برای یک شب هم این درد تکراری نمیشه..

مرگمو با چشم خودم دیدم:) هر چی که هست تاوانشو میدم..

به تاریکی شب خو گرفته‌‌ام و روز برایم زیاد روشن و زیاد شلوغ است .. [بیژن جلالی]

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست..

خلاصه تر بکن ای مرگ! داستانم را که خسته تر نکنم گوش دوستانم را تمام طول شب از شوق گریه می کردم چگونه شرح دهم حالِ توأمانم را؟ چقدر دوره کنم خویش را؟ برای خدا به روز بعد مینداز امتحانم را برای سوختن من جرقه ای کافی ست به اشتباه مباد آنکه دودمانم را... چنان بسوز که دودم به چشم کس نرود به گریه باز مینداز آسمانم را خسیس نیستم، اما به اهل ذوق ببخش غزل غزل، همه ی یاد و یادمانم را به شیوه ای که خلاف‌آمدی در آن باشد شبیه بوسه گرفتن، بگیر جانم را تو مرگ نیستی آغاز تازه ها هستی بیا که با تو بیآغازم آن جهانم را [محمدعلی بهمنی]