نهايتا دل به جایی می‌رسد كه دو راه بيشتر ندارد: يا بايد خون شود يا سنگ..

دل من خون شد و دل او خبر ندارد..

رفیقم کجایی..

یه درد عمیقو یه تیزیه تیغو یه قلب مریضو یه آه غلیظو یه دنیا محالو تو سینم گذاشتی رفیقم کجایی دقیقا کجایی کجایی تو بی من تو بی من کجایی

آیا من را هنوز دوست خواهی داشت؟ وقتی که دیگر هیچ چیز جز روح رنجورم نداشته باشم..

- تو در مسافت بارانی و غم درشکه ای از اشک است؛ و  اشک شیهه ی کوتاهی ..

من بی تو غریبم چو زانی طبیبم چه درد گرانی تو کردی نصیبم نچو نازنینم قرارم نمینه له ای نیمه گیانه مگر دی چه منیه

چه روژیل تلخی که بی تو وسرچی خور له دل زار و تنیام نیایشتی عزیزم سزانی تو جرگم سزانی.. سزانی تو ریشم تو ریشم سزانی :))

چاوریم بو نامەکانت..

؛ أَما أُخالِصُ وُدّی؟ أَلَم أُراعِکَ جَهدی؟ فَکیْفَ تَنقُضُ عَهدی؟ وَ فیمَ تَهجُرُنی؟ قُل! مَنِ المُبَلِّغُ عَنّی إِلیٰ مُعَذِّبِ قلبی؟ إِذا جَرَحْتَ فُؤادی بِسَیْفِ لَحْظِک، فَاقْتُل لَأُوْضِحَنَّ بِسِرّی و لَو تَهَتَّکَ سِتْری إذَا الْأَحِبَّةُ تَرضیٰ دَعِ اللَّوائِمَ تَعْذُل تَمِیلُ بَینَ یَدَینا و لا تَمِیلُ إِلَینا لَقَد شَدَدتَ عَلَینا، إِلامَ تَعقِدُ؟ فَاحْلُلْ فُتاتُ شَعرِکَ مِسکٌ إِنِ اتّخَذتُ عَبیراً وَ حَشوُ ثَوبِکَ وردٌ و طِیبُ فِیک قَرَنفُل _سعدی

تَمِیلُ بَینَ یَدَینا .. [ مقابل ما می‌چرخی و به سوی ما نمی آیی همانا بر ما سخت گرفتی؛ تا کی گِرِه می‌زنی؟ پس گره را باز کن.]

که تو را میطلبد این دلِ آواره‌ی من..