* دچارِ یه مدل افسردگی‌ای شدم به اسم ''افسردگیِ بعد از تموم شدنِ خاتون'' به این صورته که هر دوشنبه وقتی یادم میفته دیگه قرار نیست قسمت جدیدش بیاد و تموم شده اونم با چه پایانی ، این افسردگی عود می‌کنه و غمگین میشم :''

اینجوریه که دلم میخواد هزاربارِ دیگه بهش بگم دوستت دارم ، تا دوباره اون نگاه خجالت‌زده و خندون‌شو ببینم :)))''

از اینکه مجبورم به جای فیلم و رمان درس بخونم متنفرم.

هیچوقت نفهمیدم چرا مامانا وسط دعوا سِنّ آدمو بالا می‌برن.

#شما‌گفتید همینطوری خواستم بگم دمت گرم که میگی خوانندش زنه یا نه. - چه‌قدر خوشحال شدم این پیامو دیدم و بهم فهموندی که کارم بی‌ارزش نیست :'')

من از روزی می‌ترسم که چشمات ُ نبینم (:

* اینکه به طور غیرارادی توی حرفام و کارام بعضی از رفتارای کلیشه‌ایِ بزرگترا رو به‌کار می‌برم خیلی ناخوشاینده ..

بهترین فیلما و سریالا ، بهترین کتابا ، بهترین رمانا ، بهترین دورهمیا و بهترین مسافرتا دقیقا زمان امتحانات پیدا میشن .

- خسته بود . از اینکه می‌دانست باید با وجود بغض، دوباره بخندد و تظاهر به بیخیالی کند خسته بود. از جنگِ همیشگی اشک‌ها پشت پلک‌هایش خسته بود. از اینکه آدم‌ها به حسبِ لبخندِ مصنوعی‌اش، او را خوشحال می‌دیدند خسته بود !'..

* ولی به‌نظرم نوشتنِ افکار روی کاغذ همراه با موسیقیِ بیکلام میتونه یه معجزه‌ی قشنگ ایجاد کنه(:

#سکوتی پر از حرف‌های ناگفته !

#شما‌گفتید فردا تولدمه، میشه یادگاری چیزی بهم بگی؟ ۱۵سالمه:) -