* سال‌ها گذشت و من هرگز نفهمیدم چه‌جوری گریه کنم که قرمزی‌ش و اثرش روی چشمام معلوم نباشه ..

- یک‌بار دیگر به افق نگاه کرد شمشیر ها در انتظارش بودند این آخرین شبی بود که ماه ؛ می‌توانست صورت درخشان او را مثل رویایی ببیند همه ی یارانش را جمع کرد و گفت : "من دوستانی بهتر از شما نمی‌شناسم ، اما هرکس ایجا بماند فردا زنده نخواهد ماند. شما امشب می‌توانید خودتان را نجات داده و بروید .. '' سکوت سنگینی فضا را پر کرد تا اینکه برادرش عباس گفت : '' بعد از تو ، ما هرگز نمی‌توانیم زندگی کنیم بعد از تو ، ما هرگز نمی‌توانیم نفس بکشیم بعد از تو .. ''

• واۍ حسین کشتہ شد !

| گاهی امیلی احساس می‌کرد اگر خاطره‌هایش را نمی‌نوشت ، ممکن بود آن‌قدر خودخوری کند تا تمام شود. دفتر سیاه و حجیمش ، دوست صمیمی و رازنگهداری قابل اعتماد بود که می‌شد بعضی مسائلی را که نه می‌شود در دل نگه داشت و نه می‌شد با کسی در میان گذاشت ، روی صفحه‌اش ریخت :) - امیلی و صعود ال.ام.مونتگومری''

- هستی چه بُوَد ؟ قصه‌ی پر رنج و ملالی ..

خیلی دلم میخواد یه چیز مستهجن تو چنل بگم و همه فورواردش کنن و شروع کنن به فحش دادن یا سرزنش و نصیحت، و از این طریق به یه کا شدن نزدیک بشم ولی این کار و نمیکنم.

ای‌بابا.

احتمالا تو زندگی قبلی‌م یه مجرم و جنایتکار بودم که سردرد رو به‌عنوان مجازات برام درنظر گرفتن.

- لانگ دیستنس اینجوریه که ؛ یکی هست خیلی خوبه ولی خیلی دوره ..

* اندر این گوشه‌ی خاموشِ فراموش شده ؛ یادِ رنگینی در خاطرِ من گریه می‌انگیزد :)🖤.

ولی خدا رحمتش کنه ، من با این شعرش واقعا زندگی کردم ((: