-احساس میکنم در نظرم همه چی پوچ و بی‌اهمیته ، هرچیزی که واسه رسیدن بهش ذوق دارم بعد که بهش می‌رسم دیگه برام جلوه‌ای نداره مث کتابی که خیلی دلم می‌خواست داشته باشمش ولی وقتی به دستم رسید گذاشتمش گوشه‌ی کتابخونه و هنوزم داره خاک میخوره همه چی در عین حال که توی ظاهرش امید هست ، ناامیدی هم توش موج میزنه و من با یه امید مسخره نشستم منتظر روزی که حتا نمیدونم چی قراره بشه و چجوری خوشحال بشم ؛ ولی واقعا دیگه چیزی هست که عمیقا خوشحالم کنه ؟

سرعت عوض شدنِ آدما واقعا عجیبه🚶🏿‍♂!

*-* !

غمگین‌ترم میکنه ..

بند بندِ وجودم پاک کردن همه‌ی پیام‌رسان‌ها و خاموش کردنِ گوشی و پناه بردن به تنهایی‌م رو می‌طلبه.

بند بندِ وجودم حرف زدن باهاش و قربون‌صدقه‌ش رفتن رو می‌طلبه.

بند بندِ وجودم بیرون انداختن مغزم از سرم و فکر نکردن رو می‌طلبه.

بعد از دوسال هنوز این آهنگِ عربی و خواننده‌ش رو دوست دارم :>>>

اینکه همه میفهمن حالم خوب نیست به جز همونی که حالمو بد کرده ، حالمو بدتر میکنه.

- تمامِ شب را گریستم و قلبم به درد آمد ، تنها برای اینکه او ، لبخندش را نثار فرد دیگری کرده بود ! منطقی نیست . اصلا کجای این زندگی بویی از منطق برده است ، که احساسات بتوانند منطقی باشند ؟