*-* !

- بعضی وقتا دلم می‌خواد توی هیچ جمعی صحبت نکنم چون اینطوری میشه که یا با حرف یه‌نفر ناراحت میشم یا یه‌نفر با حرف من ناراحت میشه بعد مجبور می‌شیم به عذرخواهی و شرمندگی و به‌هرحال پیشگیری بهتر از درمانه.

مجازی بهم یاد داد نباید به همه‌ی آدماش اعتماد کنم.

ولی مجازی یه‌چیز دیگه هم یادم داد ؛ اینکه بعضی وقتا آدمایی که ازت دورن بیشتر از آدمای نزدیک به فکرتن :)

خواهشا پس بده قلبمو! - جدید.

- یکی از بزرگترین مشکلاتِ خونواده‌های ایرانی اینه که بین دختر و پسرشون فرق میزارن ؛ پسر باید استقلال مالی داشته باشه ولی دختر نه. پسر باید تو اجتماع حضور داشته باشه ولی دختر نه. پسر باید وابسته نبودن به خانواده رو تجربه کنه ولی دختر نه. ،، و ما چه‌قدر جامعه‌ی خوشبخت و خوشحال‌تری خواهیم بود اگر این تبعیض‌ها برداشته بشه ،،

من اصلا اهل حرف زدن و درددل کردن نیستم ، ولی تو چرا همون وقتایی که بعد از مدت‌ها نیاز به حرف زدن دارم نیستی ؟!

ولی من تنها زمانی که حالم واقعا خوب بود و به هیچ‌چیزی فکر نمی‌کردم، اون پنج روزی بود که کربلا بودم و از همه‌ی عالَم جدا.

_

* تا همین چندماه پیش خیال می‌کردم نزدیک شدن به آدما از کوه کندن برام سخت‌تر باشه، تجربه‌های قبلی و ناراحتی‌های بعدش بهم یادآوری می‌کردن که نباید به فکر یه عضوِ ذهنی جدید به اسم دوست باشم . ولی امروز که بعد از دوهفته دیدمش و محکم بغلش کردم و گفتم دلم برات تنگ شده، فهمیدم کار از کار گذشته و من یه دوستِ جدید، یه درگیری ذهنیِ جدید و یه منبع نگرانیِ جدید برای خودم ساختم. ترسیدم.