«ادم!؟ یک توده‌ عمیقِ غم.»

کاش یکی بود تا خودِ صبح حرف میزدیم(:

از مرور خاطرات متنفرم.

من خودمم دیگه نمیتونم خودمو تحمل کنم.

که من از ان‌همه جوانی تنها، گریستن را میدانستم.

کاش یهو نزنم همه چیو خراب کنم(:

نگران؛اشفته، پریشان، دلواپس، مشوش، مضطرب، منتظر.

وقتی تو رفتی چیزهایی جا به جا شد اهنگ‌های شاد را غمگین شنیدم(:

درسته من با گذشته زندگی میکنم !

_

روی تخت دراز کشیدم و دقیقا دارم به همون اخرین لباسی که توش به کام مرگ گرفتار میشم فکر میکنم بلیز طوسیه یا پیرهن ابیه دارم فکر میکنم سالها بعد بچه ی شیطون فامیل کشوی پایین تختو بیرون میکشه و عینکمو از توش در میاره و با تعجب میپرسه که 'این عینک برای کیه!؟' و همین سوالش چشمای بابارو تر میکنه دارم فکر میکنم صمیمی ترین دوستم برای عرض ارادتش به من کدوم عکسمونو پست میکنه!؟ اونی که تو پارکِ و حواسم نیست یا اون یکی که رو بلندی پشت دانشگاه گرفتیم!؟ دارم فکر میکنم چند نفرشون برای این تن خسته به نماز میایستن چند نفرشون سالها بعد موقع خوردن شیک و غذاهای مورد علاقم یاد من میوفتن اصلا کسی قراره منو یادش بیاد!؟ چه تلخ که سالها بعد از من فقط چهار متر پارچه و چند تا وسیله ی نسبتا بی ارزش باقی میمونه.