وسط غذا یادت میوفتم، اشتهام میره.
وسط حرف زدن یادت میوفتم، سکوت میکنم.
وسط کار یادت میوفتم، انگیزم میپره.
وسط راه رفتن یادت میوفتم، پاهام یاری نمیکنه.
وسط تفریح یادت میوفتم، بیحال میشم.
وسط خنده یادت میوفتم، لبم جمع میشه.
وسط کتاب خوندن یادت میوفتم، تمرکزم قطع میشه.
وسط رانندگی یادت میوفتم، مسیر رو گم می کنم.
وسط آهنگ یادت میوفتم، ادامه شعر از یادم میره.
وسط زندگیم بودی تو!
حول محور تو میچرخید همه چی
حالا همه چی نصفه و نیمه رها میشه.
زندگی تو توی نمره هایی که میگیری خلاصه نمیشه، توی درسای محدودی که جلوی روت هست، ازمونا و امتحانا خلاصه نمیشه؛ پس اگه خراب کردی چون حوصله ی درس خوندن نداشتی یا نفهمیدی یا وقت برات کم اومد یا علاقه نداشتی یا بدشانسی اوردی خم به ابروت نیارو و غصه نخور چندسال دیگه این عددا حتی یادت نمیاد. توام مثل همهی ادمای توی این دنیا یه استعداد پنهان داری که دیر یا زود کشفش میکنی و سبز میشی. خودتو با معیارایی که بقیه تعیین کردن یا جلوی روت گذاشتن، با کتابای محدودی که حتی یه هزارم دنیا ام تشکیل نمیدن نسنج موفقیتو توی این چیزا خلاصه نکن و حرفای کلیشهای بقیه رو گوش نده دیر یا زود رشد میکنی و توی زمینهی خودت بر اساس معیارای خودت و با علاقه و استعداد و تلاش خودت موفق میشی
شک نداشته باش.
