از تو فق ی دلتنگی برام مونده(:

این قلبِ من بود که میشکوندی، سنگ نبود.

هیچ‌چیز سرجاش نیست جز احساسِ پوچیِ من

تریف کنید

از وقتی تو نیستی با تمام وجودم غم را زندگی میکنم.

یادتون رف یاد من موند(:

اینم شد زندگی!؟

در من بسیاری چیزها از بین رفتند، که گمان میکردم تا ابد ماندگارند

از شبا متنفرم که نبودنت رو میکوبونه تو صورتم

و چه نوشته‌هایی که تو مخاطب‌شون هستی و نمیدونی.

بیشتر از همیشه دلم میخواست توی بغلت گریه کنم و بگم که از این وضعیت مزخرف خسته‌ام، اما چون میدونستم قرار نیست هیچوقت اشکامو پاک کنی و منو مطمئن کنی از بودنت، خندیدم و گفتم هیچم ناراحت نیستم.

کاش میتونستم لابلایِ گریه‌هام داد بزنم و بگم که چقدر حالم بده.