یه غمی تو دلمه که هیچکس نمیتونه بفهمتش. حتی خودمم نمیخوام کسی بدونه تنهایی حملش میکنم باخودم(: اینقد بار سنگین و سختیه که جونمو داره میگیره ازم. همه‌ی حال خوبم از دست رفته فقط بخاطر اون غمه،کاش همه چی درست شه.

چخبر!؟

هرموقع نیاز داشتم حرف بزنم یکم،ناشناس گذاشتم و متاسفانه هیچوخ موفق نشدمو شوما ساکت موندید

دلم خون بود، میخواستم حرف بزنم، درددل کنم اما دهانم باز نمیشد.

برگردیم رو 1.8k دیل میزنم بای🦖.

همیشه موندن جواب نیست.

ای کاش، کسی می‌امد و غم‌ها را از قلبِ اهالی زمین برمیداشت.

یادتوهرلحظه بامن است؛اما یاد،انسان را بیمار میکند.

هیچکس منو درک نمیکنه حتی خودم.

لبخند میزد که حرف نزند.

بی‌حس شدگان را چه غم از خنجر بعدی!؟

کاش لجباز نبودم.