کاش واس بضیا صد خودمو نزارم.

چرا حاشیه رفتن و استفاده از حرف‌های گُنده!؟ حالمون خوب نیست، تمام.

دلم برایِ روزهایی که من و تو «ما» بودیم، تنگ شده.

پنجره‌ها را کاملا میبندم شیرِگاز را باز میکنم روی کاناپه دراز میکشم چشمانم را میبندم. میدانم هنوز چند دقیقه‌ای وقت دارم اما حرفی برایِ گفتن ندارم اینبار من سکوت میکنم برای همیشه!

یکم حرف بزنیم

‏همیشه بهمون گفتن اگه طرف سرد شد داره خیانت میکنه ‏ولی یکی نگفت شاید گرفتار باشه ، شاید مشکلات خانوادگی داشته باشه ، شاید خسته باشه ، شاید دلش بخواد یه مدت از دنیا فاصله بگیره ، شاید . . یادمون ندادن وقتی طرفمون سرد شد ، دلیلش رو بپرسیم ، کنارش باشیم و کمکش کنیم تا همه چیز حل بشه . تا سردی دیدیم یکی از اون پشت داد زد مثل خودش رفتار کن تا بفهمه . تقصیر خودمونه ، به دیگران حق دخالت میدیم و اونام ذهنمون رو مریض میکنن .

از تو شبی جا مانده در من که صبح نخواهد شد.

غم زمانی عظیم است که تو را به سکوت وادارد.

ما را فهمیدنمان به هم ریخته است.

چشم‌ها دروغ نمیگویند.

تو اونقدرا هم متفاوت نبودی، من زیادی دوست داشتم.

اینروزا خالیه؛ خیلی خالی شاید چون ادما مغزشون کاراشون و حرفاشون خالی و پوچ شده. دیگه هیچکس تو خیابون به گربه کنار جدول غذا نمیده. دیگه هیچکس به پیرزن همسایه که کلی پلاستیک دستشه کمک نمیکنه. دیگه هیچکس به رهگذری که با بوی عطرش حس خوب میده لبخند نمیزنه. دیگه رنگی نداریم‌. همه چی خاکستری شده.