ما را فهمیدنمان به هم ریخته است.

چشم‌ها دروغ نمیگویند.

تو اونقدرا هم متفاوت نبودی، من زیادی دوست داشتم.

اینروزا خالیه؛ خیلی خالی شاید چون ادما مغزشون کاراشون و حرفاشون خالی و پوچ شده. دیگه هیچکس تو خیابون به گربه کنار جدول غذا نمیده. دیگه هیچکس به پیرزن همسایه که کلی پلاستیک دستشه کمک نمیکنه. دیگه هیچکس به رهگذری که با بوی عطرش حس خوب میده لبخند نمیزنه. دیگه رنگی نداریم‌. همه چی خاکستری شده.

غم‌‌انگیز‌ترین ادم‌ها، ادم‌های دلتنگن.

حالا بخند تا بنویسم، بهار شد.

من كنارت بودم توى تاريک ترين شباى زندگيت؛ تو كجا بودى وقتى من روى زانوهام خم شده بودم، بدنم از عصبانیت و حسای بد میلرزید و چشمام خون بود!؟

مشغولم به دلتنگی.

میترسم از هجوم غم بشکند این استخوان‌های تُرد.

من دیگه بزرگ نمیشم من دارم پیرمیشم.

خستم از بغض.

متنفرم از ادمای دو رو.