میدونی مشکل اینه که من واقعا در جواب چخبر گفتنات حرفی ندارم. زندگی من کاملا یکسان و یکنواخته و روی خط همیشگیش بدون هیچ لغزشی پیش میره. حالم مثل همیشه ست و خستگی جوری توی وجودم ریشه کرده که انجام کارهای روزمره هم برام دشواره. اتفاقیم نیوفتاده و اگر هم افتاده باشه ترجیح میدم راجبش حرفی نزنم و سکوت کنم، پس لطفا انقدر ازم این سوال مسخره رو نپرس💔(؛

__

یکی قهوه مینوشد. یکی سیگار میکشد. یکی قدم میزند. یکی گریه میکند. هرکسی دردش را طوری فریاد میزند.

‏تو دنیایی گیر افتادیم که همه چیز رو باید توضیح بدیم و حوصله‌ی هیچ توضیح دادنی رو هم نداریم . . .!

مشکل این حرفایی که تو دل ادم میمونه اینکه مثل پلاستیک توی طبیعت، حتی پس از میلیون ها سال هم تجزیه نمیشن.

يه بار از يه حركت ناراحت ميشم و بهت ميگم، دفعه دوم ديگه بهت نميگم ميشه شروع بيخيالى🚶🏻‍♂!

‏میترسم یه روزم برسه‌‌‌ که به نبودنت عادت کنم ولی بخوای برگردی(؛

__

ولی جدی وقتی خیلی مهربون میشید کاملا مشخصه کارتون لنگه.

کاش همه به یک اندازه صبر داشتن!

لانگ دیستنس یعنی من حتی دوری از تورو ترجیح میدم به نزدیک بودنِ هر ادمی.

حتی وقتی حالم خوب نیست یا عصبی ام از اطرافیانم دور میشم که نکنه یه وقت چیزی بهشون بگم ناراحت بشن چرا هیچوقت به فکر‌خودم نیستم!؟