ولی حیف اون همه معرفتی که واسه ادمای بیمعرفت خرج کردیم.

از وقتی رفته هرچقدرم میخوام حالم خوب باشه نمیشه ؛ یچیزی کمه،انگار ی تیکه از وجودم نیست.

+من دیگه عمرا به اون عوضی یه شانس دوباره بدم _اون عوضی: سلام +من: عه سلام عزیزم

بعضی از این میمیرم برات ها و تا ابد کنارت میمونم ها و هیچ وقت تنهات نمیزارم ها، مثل شام در خدمت باشیم، بفرمایید منزل ما و یا رو من حساب کن، تعارف ایرانی محسوب میشه، زیاد جدی نگیر دوست عزیز'!

__

یجایی که نمیدونم کجاست،یجایی بین خواب و بیداری،بین مرگ و زندگی،بین سفید و مشکی دقیقا بین اینا من دارم زندگی میکنم🚶🏻‍♂💔.

از بدی های مجازی هم اینه که،ممکنه ببینی که یکی از عزیزترین هات ناراحته،ولی چون ازش دوری نمیتونی دستشو بگیری و ببریش بیرون که حال و هواش عوض شه،یا نمیتونی ارومش کنی چونکه ازش دوری،نهایت میتونی چند خط براش بنویسی و‌ هیچوقت اون لحظه نمیتونی مطمئن شی که واقعا حالش خوب شده . . .!

من اینجوریم که وقتی یکی دلمو میشکنه،به جای گله کردن و ناراحت شدن خودمو براش کمرنگ میکنم مثلاً‌‌‌ بعضیا اصلاً‌‌‌ دیگه منو ندارن ولی خودشون نمیدونن

من جنبه این همه دلتنگیو دوست داشتن و از دست دادنتو ندارم🚶🏻‍♂!

هرچقد بیشتر میگذره، بیشتر میفهمم نباید به هرچیزی اهمیت بدم و فکرمو درگیرش کنم، بیشتر بیخیال میشم نبست به اطرافم.

يكيو دوست داشتم اونقدر بهش فكر كردم كه تصورى كه ازش داشتم از خود واقعيش سبقت گرفت بعدها . . . ديگه خودشو دوست نداشتم. تصور ذهنى خودمو دوست داشتم؛)

__