__

یجایی که نمیدونم کجاست،یجایی بین خواب و بیداری،بین مرگ و زندگی،بین سفید و مشکی دقیقا بین اینا من دارم زندگی میکنم🚶🏻‍♂💔.

از بدی های مجازی هم اینه که،ممکنه ببینی که یکی از عزیزترین هات ناراحته،ولی چون ازش دوری نمیتونی دستشو بگیری و ببریش بیرون که حال و هواش عوض شه،یا نمیتونی ارومش کنی چونکه ازش دوری،نهایت میتونی چند خط براش بنویسی و‌ هیچوقت اون لحظه نمیتونی مطمئن شی که واقعا حالش خوب شده . . .!

من اینجوریم که وقتی یکی دلمو میشکنه،به جای گله کردن و ناراحت شدن خودمو براش کمرنگ میکنم مثلاً‌‌‌ بعضیا اصلاً‌‌‌ دیگه منو ندارن ولی خودشون نمیدونن

من جنبه این همه دلتنگیو دوست داشتن و از دست دادنتو ندارم🚶🏻‍♂!

هرچقد بیشتر میگذره، بیشتر میفهمم نباید به هرچیزی اهمیت بدم و فکرمو درگیرش کنم، بیشتر بیخیال میشم نبست به اطرافم.

يكيو دوست داشتم اونقدر بهش فكر كردم كه تصورى كه ازش داشتم از خود واقعيش سبقت گرفت بعدها . . . ديگه خودشو دوست نداشتم. تصور ذهنى خودمو دوست داشتم؛)

__

یه صندلی زیر بارون و یه نخ سیگار برای تنهایی من کافیه🚶🏻‍♂💔'

و مرگ مُردن نیست: و مرگ تنها نفس نکشیدن نیست من مرده‌گان بیشماری را دیده‌ام که راه میرفتند؛ حرف میزدند؛ سیگار میکشیدند؛ وخیس از باران انتظار وُ تنهایی را درک میکردند . . .!

فکر میکردم خستگیم‌ با یه شب زود خوابیدن حل میشه ولی قضیه بزرگتر‌ از یه شب بود،یه زندگی خواب لازم دارم.

همیشه هم اونیکه میره مقصر نیست،گاهی وقتا انقد خسته و عصبی میشی که موندن و ادامه دادن توهین به شعور خودته.