اندازه رد خون روی بشقابای سفید و شکسته،قشنگی و دردناک.

یوقتایی دوست دارم جمله “تا ۲۴ ساعتِ آینده، حوصله هیچکدومتونو ندارم” رو هر ۲۴ ساعت یکبار، تکرار کنم("

__

چندتا میدین اینور؟🦕

واسه طرف مقابلتون طوری باشید که حتی اگه بعد از شما هزار نفر هم بیان باز هم انگار تو زندگیش اتفاقی نیوفتاده باشه🚶🏻‍♂!

‏موقعی میتونه دوست داشتنش روبهت ثابت کنه که با وجود اینکه دورش شلوغه همچنان به یاد تو باشه.

‏انگاری از یه پرتگاه افتاده باشم ‏وسط راه یه تیکه از لباسم گیره کرده به شاخه‌ی خشک شده‌ی‌درخت ‏نه میتونم خودمو نجات بدم نه میوفتم خلاص شم.

بی معرفتی ست اگر قبل رفتنت تن خسته‌ و حیرانم را بدون خداحافظی رها کنی!

میدونی چیه!؟ حالم خوبه اما تو یه حالت خنثی به سر میبرم نه خوشحالم؛نه ناراحت. افسرده هم نیستم اما دلم گرفته و کلافه ام. نمیدونم به کی یا چی فک کنم تا اروم بشم. حتی نمیتونم حالمو توضیح بدم. خنثی ام اما به اندازه ی تموم دنیا فکرم درگیره'! من حالِ این روزامو دوس ندارم")

‏یه ادمایی ناراحتمون میکنن که بخدا ما رومون نمیشه از دستشون ناراحتشیم؛/

حتی اونی که فکر میکنی همیشه پیشته و دوست داره یروز تبدیل میشه به بی احساس ترین ادمِ دنیا، پس رو هیچکس حساب نکن🚶🏻‍♂!

__