وقتی سِنت پایینه دوست داری با همه بگردی، با همه معاشرت کنی، یکم که میگذره همه رو پس میزنی، فقط ادمایی رو که از ته دلت دوستشون داری رو باهاشون رفت و امد میکنی، یکم دیگه میگذره، دیگه از هیشکی خوشت نمیاد، فقط میخوای جایی باشی که اذیت نشی، همین.
ذهنم پر از جملههای به هم گره خوردهست. مثل گوله نخی که هرچقدر تلاش میکنی نمیتونی بازش کنی، نمیتونی سر نخ رو پیدا کنی، نمیتونی یه تیکهی درست و حسابی ازش دربیاری که کارت رو راه بندازه. بیشتر آشفته میشی و اذیت میشی. تهش گوله رو پرت میکنی و دیگه نمیری سمتش.
