ذهنم پر از جمله‌‌های به هم گره خورده‌ست. مثل گوله نخی که هرچقدر تلاش میکنی نمیتونی بازش کنی، نمیتونی سر نخ رو پیدا کنی، نمیتونی یه تیکه‌ی درست و حسابی ازش دربیاری که کارت رو راه بندازه. بیشتر آشفته میشی و اذیت میشی. تهش گوله رو پرت میکنی و دیگه نمیری سمتش.

_

فقط یه بغل طولانی میخوام تا حالم بهتر بشه.

من انقد به رویای داشتنت فکر کردم که الان دارم باهات زندگی میکنم

اونجا كه شادمهر ميگه «بهش اين فرصتُ ‌‌دادم ببينه كی ضرر كرده» دقيقاً‌‌‌ همونجا واستادم(:

مرام و معرفت الکی خرج نکنیدا تهش میرن پشتتون میگن چقدر خره این همه حرکت فول زدیم بهش نفهمید.

تلخیِ اون مکث، بعد از تعریف کردن یه خاطره‌ی خنده‌دار از یه ادم بیمعرفت.

وقتی از من فاصله میگیری تا بیام سمتت همونجا "دقیقن همونجا"خودت رو جزو ادمای حذف شده زندگیم بدون.

_

من وقتی دروغ میشنوم فقط طرفو خط میزنم، چون جدا از دردِ تحمل‌ ناپذیره عدمِ صداقت طرف مقابلم و اینکه دیگه نمیتونم رو حرفش حساب باز کنم، اونجاییش که میبینم طرف چقدر رویه مخملی بودنه پشت گوشام حساب کرده اذیتم میکنه

تو باعث شدی منی که از رفتنت میترسیدم الان از برگشتنت بترسم، من نمیخوام باز از اول فراموشت کنم، نمیخوام اون خاطره ها و قول ها برام تکرار بشه، نمیخوام باز اون همه درد بکشم پس هیچوقت فکر برگشتن به سرت نزنه.

بعد تو کسی دیگ خندمو ندید🚶🏻‍♂💔.