من از مردم متنفر نیستم، فقط حس بهتری دارم وقتی دور و برم نیستند(:

تلافیش بمونه واسه وقتیکه بهم نیاز داشتین.

اتاق من تنها جایی که میتونه یه مرز بزرگ بین خودم و اون ادمای بیرون درست کنه.

ولی این حجم از دلتنگی در من بعید بود.

راستش خودم از نقطه های اخر حرفام بدم میاد ، ولی همون نقطه ها توصیف حال منه.

این بغضا مثل توده سرطانی تو گلوم چسبیدن نمیذارن نفس بکشم.

ببین همون حرفایی که نمیتونیم بزنیم ‏همون حرفا مارو میکُشه

تو زندگیت کم کم یاد میگیری واسه هیچ چیز اصرار نکنی.

‏فرق تو با بقیه اینه که به اونا میگم ویس ندین ولی وقتی تو ویس میدی چن بار گوش میدم.

یه وقتایی لازمه حستو فراموش کنی و لیاقتت رو به یاد بیاری.

یادمه روزی که رفتی گفتی یه روزی دوباره برمیگردی.

این اواخر جدیدا به قدری کلافه و بدعنق شدم که همه رو دارم از خودم بد پس میزنم، ولی خب مشکلم اصلا با بقیه نیست من فقط حوصله‌ خودمو بیشتر ندارم.