‏کاشکی عزیزانم درحال حاضر کمی توقعاتشون رو از من در زمینه‌ی «خبر نمیگیری» و «یه حال نمیپرسی» کم کنند. عذر میخوام، بنده خودم هم درحال مردن هستم.

اینکه یکی میخنده خوشحال نیست اونیکه عصبیه ادم بدی نیست کسی که هنر میخونه خنگ نیست اونیکه تو خیابون ماشین اخرین مدل زیر پاشه کلاه‌بردار نیست موفقیت به درسه خوب نیست دختری که تو خیابون میخنده هرزه نیست اونیکه نماز نمیخونه کافر نیست هرکس ناراحته شکست عشقی نخورده و قضاوت هرکی از رو قیافش نیست و زندگیه منم به تو مربوط نیست.

مثلا هرکی هرکجای این کره‌ی زمین به یادِ ما اهنگی گوش میداد و سیگاری دود میکرد برامون نوتیفیکیشن میومد همینقدر ساده همینقدر دست نیافتنی.

هر روز که میگذره بیشتر معتقد میشم که نباید روی فهم و شعور و لیاقت هیچکس حساب باز کنم.

من خودمو گم کردم ، خیلی وقته خودمو گم کردم. من دنبال خودمم، دنبال همون ادمیم که لبخند رو لباش بود. کسی اون ادمو ندیده!؟

‏مسافت‌ها هیچ معنی نداره، ادم همیشه دلتنگ اونی هسکه تو قلبشه.

دیگ کم مونده بگین ادمایی که تاحالا نرفتن هم برنمیگردن(:

تو هیچی نبودی و نیستی ، اما همون هیچی همه چیه منه؛

_

شاید تو توجه نکنی،اما من یادم نمیره اون شبایی رو که زیر سنگینی حرفات‌له شدم.

هرچی یه نفر قشنگ تر باشه، فراموش کردنش بیشتر طول میکشه؛ واسه فراموش کردن تو اندازه‌ی سه تا تناسخ زمان نیاز دارم.

از این زندگی بیرنگ که تظاهر به رنگین کمون میکنه واقعا خستم.