‏یه جوری میشه که کسی که حاضر بودی جونت رو براش بدی رو حتی دیگه دوست نداری ببینی‌.

‏ناراحت میشم خوابم نمیبره. افسردگی میگیرم خوابم نمیبره خوشحال میشم خوابم نمیبره. استرس میگیرم خوابم نمیبره. میترسم خوابم نمیبره. درد داشته باشم خوابم نمیبره. کافیه فقط یه چیزی تکون بخوره درونم تا ابد خوابم نمیبره و بعضا اشتهامم کور میشه.

تو حتی خودتو دوست نداری اونوقت انتظار داری من باور کنم که دوستم داری.

نیاز دارم از ادما بابت هر چیزی که میگن امضا بگیرم.

ولی زندگی من همینجوریش غم انگیز بود، نباید میدیدمت.

اصلا کی‌ فکرشو میکرد‌ اون‌ عامل‌ زخم‌ من‌شه.

از هر چیزی که فاصله میگیری تازه میفهمی خودتو اسیر چه مزخرفاتی کرده بودی!

گاهی وقتها دلم میخواد بی بهونه غیب شم و هیچ اثری از خودم باقی نزارم، گاهی وقتها دلم میخواد یه پاک کن بگیرم دستمو تموم خاطره های مشترکم با ادمهارو برای همیشه از حافظشون پاک کنم، دلم میخواد منی وجود مادی و معنوی نداشته باشه، اینجوری خیلی اوضاع بهتر میشه، هم برای من،هم برای بقیه، جفتمون کمتر از قبل زجر میکشیم و هیچکدوم از حسهای مزخرف بعد مرور خاطره هارو تجربه نمیکنیم‌.

‏ولی من ادمیو میخام که بهم بگه بشین روبه‌روم و برام از چیزایی بگو که فکر میکنی برای هیچکس مهم نیست.

به خودم اومدم دیدم دیگه اون ادم قبلی نیستم، دیگه هیچی ازم باقی نمونده، دیگه فقط یه جسمم، همین.

گفتم: بالاخره که فراموشش میکنی اینجوری نمیمونه. نفس عمیقی کشید و گفت: یاد بعضی ادما هیچوقت تمومی نداره؛ با اینکه نیستن، با اینکه رفتن، ولی هیچ وقت خاطره شون تموم نمیشه. گفتم:ولی همین که نیستش، کم کم همه چی تموم میشه. گفت:بودن بعضی از ادما، تازه از نبودنشون شروع میشه.

‏هرسری گفتم "یادم رفت چی میخواستم بگم بهت"درواقع یادم بود فقط دیگه بنظرم تو شنونده‌ی خوبی نبودی واسش.