امشب خیلی شبه.

هر رو ی دردِ جدید ب دردام اضافه میشه🚶🏻‍♂.

تموم نمیشه، هیچ وقت این حس بد تو وجود من تموم نمیشه، هیچ وقت این حس بد دست از روی گلوی من بر نمیداره ، هیچ وقت از جوییدن خرخره من خسته نمیشه.

دلم میخواد رو ی برگه بنویسم؛"این فرد هیچ علاقه ای به صحبت درباره هیچ موضوعی با هیچ کس ندارد؛ لطفاً سر بحث را باز نفرمایید." بعدشم بچسبونمش به پیشونیم.

از این ناراحت نیستم اونی که باید میشد؛ نشد. از این ناراحتم چرا با این که میدونستم اشتباهه؛ با سماجت تمام ادامه دادم. از اینکه واستادم تا به بدترین شکل ممکن ببازم.

حداقلش خیالم راحته من مثه تو بیشعور نبودم و خیلی چیزارو یادم نرف.

دلخور میشیم و حتی یبارم به زبون نمیاریم. تغییر میکنیم، کم میخندیم، کوتاه حرف میزنیم، بی‌توجهی میکنیم. نمیدونن این کوتاه گفتنا و اخم کردنا نتیجه‌ی همون نگفتناست. در نتیجه سرد میشن،‌ ترکمون میکنن، فکر میکنن دوستشون نداریم، ما میمونیم و یه عالمه دلخوری و غم، ما میمونیم و دنیایی از سوال و تعجب، ما میمونیم و احساساتی که به مرز دیوونگی رسیده.

فک میکنم فرستادن اهنگای قشنگ، بزرگترین لطفیه که میشه در این فضای "مجازی" در حق همدیگه کرد.

‏یه چیزایی هست که تو نمیدونی، مثل اینکه در طول روز چقدر بهت فکر میکنم.

دلم میخواد چند ماه راحت بخوابم تا خستگیم در بره.

‏اونا میگن اگر برگرده پیشت واقعیه، ‏اما من میگم اگر هیچوقت ترکت نکنه واقعیه.

منه احمق فکر میکردم تو یه فرشته ای! فکر میکردم تو تنها کسی هستی که هیچوقت هیچوقت قرار نیست بهم اسیب بزنه. اما نه! تو یه هیولا بودی تو لباس یه انسان.