گاهی اوقات به خودت میای میبینی هیچ امیدی نداری، هیچکس منتظرت نیست، هیچ دلخوشی تو زندگیت نیست فقط خودتی و یه حجم عظیمی از تنهایی.

هر بار که یادم میاد چیزایی که من دوس دارمو بقیه دوس ندارن کارایی که دلم میخواد بکنم اما پایه ای ندارم اینکه هیچ دوستی ندارم تا اصن بخوام کاری کنم بیشتر از خودم متنفر میشم.

دیگه کم مونده به ادمای باقی ‌مونده‌ی اطرافم التماس کنم تو رو خدا تو یکی دیگه خودتو از چشمم ننداز.

من از خودم معذرت میخوام بابت ارزش دادن به یه سری ادمایی که هیچ گوهی نبودن.

از زود عصبی شدن خستم.

سعی کردم فراموشت کنم، اما تنها چیزی که فراموش کردم سعی کردن بود؛

میدونی؛ حال من بخاطر رفتن هیچ ادمی دیگه بد نیست، چون دیگه یاد گرفتم میشه بدون ادما زندگی کرد. حال بد من بخاطر همه اتفاقات بد زندگیمه، حس میکنم نیاز به استراحت دارم. نیاز دارم یه مدت بدون هیچ مشکلی نفس بکشم. نیاز دارم چند وقت هیچ اتفاق بدی نیوفته! نیاز دارم از همه ادما دور شم و دغدغه اینو نداشته باشم که "وای الان چه اتفاقی میوفته!؟" واقعا نیاز دارم یه مدت فارغ از هیاهوی جهان زندگی کنم.

‏شد شد، نشد از کنار هم رد میشیم وانمود میکنیم همدیگرو نمیشناسیم.

_

لحظه هایی هست تو زندگی که هممون زانو میزنیم گوشه اتاق بهم ریختمون و چشمامونو میبندیم و همه حماقت‌ها اشتباهاتمون تو مغزمون رژه میرن صداها تو ذهنمون انعکاس پیدا میکنن دوست داریم اون لحظه رو از تمام وجود عوق بزنیم و بالا بیاریم نه میتونیم فرار کنیم نه توان ادامه دادن رو دادیم فقط میتونیم خیره شیم به دیوار اتاقو از درون طغیان کنیم.

نیاز دارم یکی بیاد باهم بریم یجا بشینیم تا صب سیگار بکشیم و اهنگی که دوس داریمو باهم گوش کنیم‌.