هیچوقت خودتون رو بخاطر رابطه‌های اشتباه گذشته سرزنش نکنید، گاهی وقتا هم لازمه ادم بدی‌هارو تجربه کنه، تا بتونه خوبی ها و خوب بودن هارو تشخیص بده و قدرش‌رو بدونه.
نمیدونم از چی بگم.
احساس میکنم همه چیز و برای همیشه با دستای خودم دفن کردم.
این حس غیر قابل توصیف تر از اون چیزیه که بخوام داخل کلمات جا بدمش.
یه چیزی مثل احساس سردرگمی و کلافگی که نمیدونی باید چیکار کنی.
میخوای گریه کنی، داد بزنی ولی نمیتونی و همین نتونستن عاصیت میکنه.
اگه بخوام یه توضیح کلی راجع به مودم بدم اینجوری‌ام که وقتی دراز میکشم کلافه میشم، وقتی راه میرم خسته میشم، حرف میزنم عصبی میشم، حرف نمیزنم حوصلم سر میره، حوصله‌ی بیرونو ندارم، از خونه موندنم خوشم نمیاد، درواقع توی کلافه ترین حالت ممکنم.
چیزیکه وحشتناک بود حس میکردم نه زنده‌ی زنده هستم و نه مرده‌ی مرده.
فقط یک مرده متحرک بودم که نه رابطه با دنیای زنده ها داشتم و نه از فراموشی و اسایش مرگ استفاده میکردم.
هر بار که به ازدواج فکر میکنم یاد شغلم، حساب بانکی، ژن بد و زندگی که هر روز داره سخت‌تر میشه می‌افتم و تصمیم میگیرم همچنان مجرد بمونم، که نه یه نفر دیگه رو کنار خودم دچار مشکل کنم و نه چند تا بچه رو در اینده به دردسر بندازم.
