‏ادم لاشی لاشیه دیگه حالا هی تو زور بزن درستش کنی با دست و پای بسته‌ام کار خودشو میکنه.

ادما یه‌ مشت‌ موجود ترسناکن‌ که‌ هیچکدومشون‌ بهم‌ کمک‌نمیکنن.

چیزیکه وحشتناک بود حس میکردم نه زنده‌ی زنده هستم و نه مرده‌ی مرده. فقط یک مرده متحرک بودم که نه رابطه با دنیای زنده ها داشتم و نه از فراموشی و اسایش مرگ استفاده میکردم.

‏هر بار که به ازدواج فکر میکنم یاد شغلم، حساب بانکی، ژن بد و زندگی که هر روز داره سخت‌تر میشه می‌افتم و تصمیم میگیرم همچنان مجرد بمونم، که نه یه نفر دیگه رو کنار خودم دچار مشکل کنم و نه چند تا بچه‌ رو در اینده به دردسر بندازم.

تو متاسف نیستی، تو هیچوقت معذرت خواهی نکردی، تو هیچوقت عوض نشدی؛ تو زندگیمو خراب کردی.

‏از اون دَسته ادمای احمقی‌ام که بخاطر همه، هرکاری میکنم تهش من میمونم و یه مشت ادمی که به هیچ جاشون نیستم.

و این یک داستان نیست. خسته از صبوری بیش از حد؛ خسته از ایستادگی بالا تر از توان، و خسته از جنگیدن بی‌پایان.

_

‏کلا اونیکه واسه همه وقت میزاره به حرفهای همشون گوش میده باهاشون درد و دل میکنه خودش تنهاترینه.

بدترین نوع تنهایی اینکه به قیافت نخوره تنها باشی.

کاش بفهمیم ‏پسر مجبور نیست کمبودهای مالیِ تو رو جبران کنه ؛ دختر هم مجبور نیست کمبودهایِ جنسی تورو جبران کنه.

بالاخره از یه جایی به بعد چشمات باز میشه، گوش هات میشنوه و تازه میفهمی چه خبر بوده. اونجاست که میفهمی درگیر یه مشت اشتباه بودی و یقینا میدونستی داری گند میزنی به زندگیت و خودتو نابود میکنی اما انقدر از انجام دادن اون اشتباه لذت میبردی که برات مهم نبود ته خط کجاست. و خب ادم به یه نقطه ای از زندگی میرسه به جایی که تازه خودشو پیدا میکنه، اونم درست لبه‌ی پرتگاه و همونجا میفهمه که چقدر به غلط زندگی کرده و دیگه نه راه پس داره نه راه پیش. و اون روز برای همه چیز خیلی دیره. خیلی دیر . . .