امروز، تقریبا روز شانزدهم جنگ رمضان است.
با اینکه وضعیت بدی است و شهرهای بزرگ خسارت های مالی و جانی!! زیادی دیدهاند، من حالا نسبت به قبل احساس بهتری دارم.
اینکه هرشب همراه با مردم سراسر کشور در تجمع ها جمع میشویم و شعارهای حماسی میدهیم، حس خوبی دارد.
اینکه مردم ِ شهرهای جنگزده، حتی زیر موشک و بمب و باران و برف هم در خیابان جمع میشوند، حس خوبی دارد.
اینکه مسئولین کشور بدون هیچگونه ترسی در راهپیمایی شرکت میکنند، حس خوبی دارد.
وای. وای. بالاتر از همهی اینها خواندنِ اولین سخنرانی رهبرت است! هیچوقت فکر نمیکردم انقدر آرامش بخش و مرهمی بر روی زخم هایمان باشد...:))))
هنوز موشکها ادامه دارند. هنوز خانه ها ویران میشوند. هنوز کودکان مظلوم به آسمان پر میکشند و هنوز تعداد شهدا بیشتر میشود.
اما ما هم هنوز ایستاده ایم! همراه با آن ارتشی و سپاهی که موشک پرتاب میکند، ما هم ایستادهایم و شعار میدهیم.
و این ایستادن در طرفِ درست تاریخ عجب حس خوبی دارد./ ه.
04.12.24
"این که یک جان است. من اگر هزار جان هم داشته باشم همه را پیش پای یک نگاه سکینه قربان میکنم."
#جادویورقهها
ما همانیم هنوز. یکی از آن ۳۶ میلیون ایرانی در روز اشغال خرمشهر. که بقول رجائی یک قرص نان را سیوشش میلیوننفری میخوریم ولی زیر ذلت نمیرویم. و نرفتیم. ما همانیم هنوز. ما یکی از آن سه سرباز ایرانی بر پل آهنی جلفاییم که تا نفس آخر در برابر ارتش سرخ شوروی ایستادیم تا خاک ندهیم. ما آن پیرزن روستایی در برابر چشمان ستارخانیم که مشتمشت خاک خوردیم و گفتیم خیالت راحت سردار، ما خاک به دشمن نمیدهیم. ما دلیران تنگستانیم هنوز، درمیان نخلهای بلند جنوب؛ سینه داده به گلولههای سربی انگلیسی. ما فهمیدهی نوجوانیم زیر شنیهای تانک بعثی. ما چمران و وصالی در پسکوچههای پاوه در برابر خاکخواهی تجزیهطلبان. ما همانیم هنوز. بگو ما را بخوانند. ما را مرور کنند. بگو تهدیدهایشان را به دریا بریزند. که اگر ذرهای از خاک مطهر خارک به پوتین سربازهایشان چسبیده باشد، به خون خود آن را میشوییم و خارک را گورستان بزرگ دلتافورسهای آمریکایی میکنیم. به خارک خوشآمدید. جمعیت ۹۱میلیون نفر!
«مهدی مولایی»