امسال جسم سیدعلی خامنه‌ای بین ما نیست. بله، یک سیدعلی کم شد. یک تصویر سیدعلی از قاب تلویزیون کم شد. اما به اندازه‌ی تمام ایران این تصویر تکثیر شد و از قاب تلویزیون سر سفره‌های هفت‌سین نشست و سین هشتم شد. یک سیدعلی خامنه‌ای کم شد و ۹۰ میلیون سیدعلی خامنه‌ای تکثیر شد. سیدعلی خامنه‌ای نرفته، همین جاست، غیبت ندارد، حاضر است، در قلوب تمام سربازانش پای لانچرها و میدان نبرد، در قلوب مردم کف خیابان، در قلوب مادرانی که چفیه روی دوش فرزندانشان انداختند و راهی خیابان و میدانشان کردند. سیدعلی‌خامنه‌ای از تهران عروج کرد و به تمام ایران نه به تمام دنیا هبوط کرد. روح سیدعلی خامنه‌ای در تمام دست‌هایی که این روزها در تمام جهان دم از آزادی و مقاومت زدند تکثیر شد. از نبودن او نگویید، او هست، بیش از همیشه، او هنوز هم در قلوب ما عید را ما به تبریک می‌گوید و شعار‌ سال را که شاید اگر بود چیزی مربوط به مقاومت می‌بود، می‌گفت. سیدعلی هست، این دشمنان او هستند که «نیست» و «بود» شدند و او «هست» شد، هست تر از همیشه. خون او در رگ‌های ما جاری‌ست. دشمن او را مانند شیشه‌ی عطری شکست که دیگر بوی بهشتی او، ذات جهنمی آن‌هارا نیازارد و حالا بوی این عطر در تمام جهان پیچیده. حالا تمام جهان بوی بهشت می‌دهد، حالا تمام جهان دیگر دارد برای کسی حاضر می‌شود که سیدعلی سرباز او بود، فداییِ او بود. حالا جهان منتظر‌تر از همیشه، آماده‌تر از همیشه. از نبودن او نگویید که الان تنها چیزی که از او هست «بودن» است. «کمیل»

سال نوتون مبارک، امیدوارم امسال سال نابودی اسرائیل باشه برامون.

رهبری هم تو پیغامشون به همین نکته اشاره کردن که دشمن داره تلاش می‌کنه از طریق رسانه به ما حمله کنه.

و ایضا همین‌ نکته رو هم فرمودن.

دیگه کِی قراره بهم ایمان بیارید؟

شعار سال‌هم اعلام شد. اقتصاد مقاومتی در سایه وحدت ملی و امنیت ملی.

حتی اینم گفته بودم بهتون، مقاومت. الان این کانالای خرافاتی بودن تا الان فاز پیشگو گرفته بودن.

خب شنیدم می‌خواید عیدی بدید، اینجا مثل بله از اونا نداره، شماره کارت می‌ذارم عیدیمو بزنید به کارتم.

6219861926231415

این وسط همزمان با اینکه داریم با دو ابرقدرت می‌جنگیم یادتون بندازم که یه روزی جیبوتی مارو تحریم کرده بود.🙏🏻🙏🏻🙏🏻

خسران یعنی پارسال نماز عید فطر رو پشت آقا خوندم و امسال...

خونه‌ی مامان‌بزرگ | تنها چراغی که شبا همیشه روشنه، به وقت ۱ فروردین ۱۴۰۵.

ماه مبارک رمضان به اتمام رسید. ما در این ماه مبارک و عزیز، نه گرسنگی و تشنگی تحمل کردیم و نه حال فقیر درک کردیم، ما کاری کردیم که از همه‌ی این‌ها والا‌تر و لازم‌تر است برایمان که لااقل اگر در طول سال، ۱۱ ماه به نفسمان دست رد نمی‌زنیم، ۱ ماه تمرین کنیم دست رد بزنیم، ۱ ماه تمرین کنیم روزی چند ساعت بگوییم «نه»، این است که نفس را از چموش‌تر شدن باز می‌دارد، قدرت ماه رمضان، قدرت مؤمن در ماه رمضان همه در همین است، نه! می‌خواهم فلان چیز را بنوشم یا تناول کنم اما می‌گویم «نه» و این نه ریشه‌ی الهی دارد. روزه گرفتن، تمرینِ «نه» گفتن است به خواسته‌های شهوانی و نفسانی. این یک جلوه‌ از این ماه است که ذهن حقیر را چند سالی‌ست به خود مشغول کرده و شیفته‌ی آن شده‌ام. رشد و سعادت، بزرگ شدن و بنده شدن در همین است منتها نه برای یک ماه که تمام این دوازده ماه. این حال معنوی که اکنون همراه ماست را باید حفظ کرد، از حالا تا هروقت که شد، ابلیس و لشکریانش تلاش می‌کنند تا این حال از ما گرفته شود، حال بندگی، حال «نه» گفتن، تلاش کنیم که شکستش دهیم. رمضان، مبارک است، عزیز است و صد حیف که آن رفت. «کمیل»