وقتی یاد حضرت زهرا (س) می‌افتیم، اون همه مظلومیت و غربت، دل آدم فشرده میشه. مادر ما، که چقدر برای ما دعا می‌کنه.

و وقتی به یاد حضرت رقیه (س) می‌افتیم، اون طفل سه ساله که در شام غریبانه، با اون همه سختی، صبر کرد، اشک از چشمامون سرازیر میشه.

این‌ها همه به ما یادآوری می‌کنن که باید قوی باشیم، باید پای حق وایسیم، و باید منتظر ظهور تو باشیم🌱 منتظر کسی که قراره همه این غم‌ها رو از دل ما بیرون کنه🥹

کاش می‌شد یه جوری، یه راهی پیدا می‌کردیم که زودتر بیای. همین الان، همین دم. که دیگه هیچ غمی نباشه، هیچ دلهره‌ای. فقط نور باشه، عشق باشه، و تو باشی. آره، همین. فقط تو

آقا جان… تازه داریم می‌فهمیم که این محرم که داره میاد، فقط واسه سینه زدن نیست.

محرمِ امسال، می‌خوایم یه جورِ دیگه باشیم می‌خوایم بهت قول بدیم… آره، قولِ مردونه!

قول می‌دیم دیگه با گناهامون، قلبت رو نشکنیم

قول می‌دیم اون چشمایی که همیشه مراقبمونه رو، با دیدنِ کارای زشتِ ما، شرمنده نکنیم.

می‌دونیم، خودمون هم می‌دونیم که چقدر سخت می‌شه… ولی یادِ حضرت زهرا (س) که می‌افتیم، یادِ اون کوچه، یادِ اون چادر خاکی…😔😭😭

به خودمون می‌گیم: «مگه می‌شه عاشقش باشیم و دلِ پسرش رو بشکنیم؟»

آقا جان!

وقتی یادِ اون طفلِ سه ساله، حضرت رقیه (س)، می‌افتیم…