محرمِ امسال، می‌خوایم یه جورِ دیگه باشیم می‌خوایم بهت قول بدیم… آره، قولِ مردونه!

قول می‌دیم دیگه با گناهامون، قلبت رو نشکنیم

قول می‌دیم اون چشمایی که همیشه مراقبمونه رو، با دیدنِ کارای زشتِ ما، شرمنده نکنیم.

می‌دونیم، خودمون هم می‌دونیم که چقدر سخت می‌شه… ولی یادِ حضرت زهرا (س) که می‌افتیم، یادِ اون کوچه، یادِ اون چادر خاکی…😔😭😭

به خودمون می‌گیم: «مگه می‌شه عاشقش باشیم و دلِ پسرش رو بشکنیم؟»

آقا جان!

وقتی یادِ اون طفلِ سه ساله، حضرت رقیه (س)، می‌افتیم…

یادِ اون ناله‌های توی خرابه، یادِ اون لبایِ تشنه…

خجالت می‌کشیم از خودمون، از راحتی‌هامون، از گناهامون💔

رقیه جان! ببخش که نتونستیم منتظرای خوبی باشیم

دیگه خسته شدیم از این دوری، از این بی‌پناهی… آقا جان، دستمون رو بگیر!

ما دیگه نمی‌خوایم اون آدمِ قبلی باشیم🥹😭