حتی کوچکترین دروغ،میتونه بزرگترین اعتماد رو از بین ببره...

اشتباهت این بود که فکر کردی "دوباره" میبخشمت.

باید بخوره تو ذوقت تا بفهمی همه مثلِ خودت نیستن.

آدم یه شب به خودش میاد، می‌بینه چقدر حیف شده.

آدم تاریخ اون شبی که قلبش شکست رو هیچوقت یادش نمیره.

او ماجرا رو به هیچکس نگفت، اما ناگهان لاغر شد، بد اخلاق شد، شکسته شد و....

تو مقصر نیستی، من زیادی جدی گرفته بودمت.

چهره ها هیچگاه زشت یا زیبا نبودند این ذهن ها هستند که پوسیده اند ؛

گپم ببینمتون اد میکنم💕 @Delimahi لینک سنجاقه

_رویای آبی‌تر از دریا_ زندگی برایش نه سخت ، که ناعادلانه بود . انگار همیشه یک قدم عقب‌تر از نفس هایش راه می‌رفت... امیدهایش را تا زد ، مرتب ، نه از سر نظم ...! از ترس اینکه اگر پخش شوند دیگر هیچ‌وقت جمع نشوند ...؛ بیش از حد فهمید ، بیش از حد فکر کرد ، و آدمی که زیاد فکر می‌کند ، دیر یا زود به قبرستانی درون خودش می‌رسد. از آرزوهایش نپرس ، انها راه خانه را بلد نبودند ... در باتلاقی فرو رفت که اسمش ناامیدی بود ...! اسمش ، <<نشد>> بود ... و هنوز ساده‌دلانه‌ باور داشت فقط یک نفر می تواند دستش را بگیرد ؛ حضورش زندگی را شبیه زندگی می‌کرد...! انگار من ، من بودم و جهان این همه خصمانه نفس نمی‌کشید. اما این بار فرق داشت ... تو به قبرستان قلبم اضافه نشدی ، تو اخرین سنگش شدی ... جایی که رویاها دیگر نوبت نمی‌گرفتند ، خودشان داوطلبانه دفن می‌شدند... دوباره در رگ‌هایم به جای خون احساسِ نشدن جریان دارد ... این بار نجاتی در کار نیست ، نه از سمت تو نه حتی از سمت خاطره‌ات...! بگذار این بار بمیرم ، مرگی که نه بازگشت دارد نه دلتنگی ... می‌دانستم اگر بروی چه می‌شود...؛ آسمانم سیاه‌پوش می‌شود. خورشیدم،خسته خودش را به دریا می‌سپارد؛ ستاره‌ها طاقت سقوط ندارند ، و با زمین معامله می‌کنند. پرسیدند بودنش شبیه چه بود ؟! گفتم ، مثل شنیدن زبان مادری در غربت ِمطلق ! و نبودنش ؟ پرنده ای میان عقاب‌ها با بال‌هایی که یادشان رفته برای‌ پرواز آفریده شده‌اند...؛ اگر‌ روزی میان من و تو کلمه ها تمام شد و راه‌ها بن‌بست، اگر غریبه شدیم ، آنقدر که اسم‌ها هم همدیگر را نشناسند ، از نو با من آشنا شو ... اما این بار ، لغت <<انقضا>> در فرهنگش نباشد ...! و در آخر اگر روزی من نبودم ، تو به یاد داشته باش من تورا بسیار آرزو کردم رویای ِ آبی من :) _m.e