سبزِ آرامِ طبیعت، غرقِ عطرِ گلِ ناب؛
جهان در چشمِ تو، تصویرِ یک رؤیای ناب .
من اجازه میدم آدما جوری منو ناامید کنن که دیگه موقع حذف کردنشون، هیچ شک و تردیدی به دلم راه ندم .
-هر لذتی که میپوشم؛
یا آستینش دراز است
یا کوتاه
یا گُشاد
هر غمی که می پوشم
دقیق، انگار برای من بافته شده
هرکجا که باشم!
-در نامه ی آخرش نوشته بود:
اندوه به پایان نرسید، خودم را به پایان رساندم...